Karan elimi sıkıca tuttu.
"Çabuk!"
Arka kapıdan dışarı çıktık.
Gece ayazı yüzüme çarparken arkamızdan silah sesleri gelmeye devam ediyordu.
"Nereye gidiyoruz?" diye nefes nefese sordum.
"Konağın arkasındaki eski depoya."
"Orası güvenli mi?"
"Şimdilik evet."
Koşarak depoya ulaştık. Karan ağır demir kapıyı kapatıp kilitledi.
İkimiz de nefes nefese yere oturduk.
Bir süre kimse konuşmadı.
Sessizliği ben bozdum.
"Karan..."
"Hı?"
"Sence babam gerçekten bana yalan mı söyledi?"
Karan gözlerini yere indirdi.
"Bilmiyorum."
"Ama bildiğim bir şey var."
"Nedir?"
"Seni bu kadar öfkelendirecek kadar büyük bir şey yaşanmış."
Tam o sırada Karan'ın telefonu çaldı.
Ekranda "Baba" yazıyordu.
Karan tereddüt ederek telefonu açtı.
"Efendim?"
Karşı taraftan gelen ses sertti.
"Karan, Minevra'yı al ve hemen geri dön."
"Hayır."
Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.
"Ne dedin?"
"Minevra istemediği hiçbir şeyi yapmayacak."
"Karan Gökmen, bu benim emrim."
"Ben artık emir dinlemeyeceğim."
Telefon yüzüne kapandı.
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Babanla ilk kez mi böyle konuştun?"
Başını yavaşça salladı.
"Evet."
"Neden?"
Çünkü seni zorla mutlu edemeyeceklerini biliyorum."
O an ilk kez Karan'ın gözlerine uzun uzun baktım.
Bana yalan söylemiyordu.
Tam konuşacakken deponun kapısına sert bir yumruk vuruldu.
"GÜM!"
İkimiz de irkildik.
Bir yumruk daha...
Sonra bir tane daha...
Kapının arkasından tanıdık bir ses geldi.
"Minevra..."
Bu ses...
Babamın sesiydi.
"Kapıyı aç. Konuşmamız lazım."
Karan bana baktı.
"Karar senin."
Kapıyı açacak mıydım...
Yoksa babamı bir kez daha arkamda mı bırakacaktım?