Bölüm 2

Melisa, notaların son yankısı odanın içinde erirken gözlerini açtı. İçinde garip bir huzur ve aynı zamanda tarifi zor bir beklenti vardı. Kahvaltısını hazırlarken bile zihni, az önce çaldığı melodiyle meşguldü. Fincanına kahve doldurdu, sade bir kahvaltı tabağı hazırlayıp mutfak masasındaki yerini aldı. Pencerelerden giren hafif rüzgar, periyodik olarak içeriye mis gibi taze ekmek kokusu taşıyordu. Fırıncı Yusuf Amca'nın dükkanı iki sokak ötedeydi ve sabahları yayılan o koku, Melisa'nın çocukluğunun vazgeçilmez bir parçasıydı.Normalde bu saatlerde, bir yandan kahvesini yudumlar bir yandan da okuyup bitiremediği romanlardan birine gömülürdü. Ama bugün farklıydı. Piyanonun başında geçirdiği o anlar, sanki bilinmeyen bir kapıyı aralamıştı. Ne yapacağını tam olarak bilmese de, o kapıdan içeri adım atma isteği engel olamayacağı kadar büyüktü.Telefonu titredi. En yakın arkadaşı Elif'ten gelen bir mesajdı: "Bugün Taksim'deki eski plak dükkanını görmelisin! Yeni bir yer keşfettim, tam senlik!"Melisa gülümsedi. Elif, onun müzik tutkusunu her zaman desteklemiş, yeni melodiler ve ilham kaynakları bulma konusunda daima en büyük yardımcısı olmuştu. Eski plak dükkanları Melisa için sadece birer satış noktası değil, adeta zaman kapsülleriydi. Her plağın, her kapağın ayrı bir hikayesi, ayrı bir ruhu vardı. Orada saatler geçirebilir, hiç bilmediği sanatçıları keşfedebilir, kayıp gitmiş melodilerin peşine düşebilirdi."Geliyorum!" diye yazdı hızlıca. Kahvaltısını bitirip hızla hazırlandı. Üzerine en sevdiği mavi elbisesini giydi, omuzuna eskimiş ama çok sevdiği sırt çantasını taktı. Çantanın içinde her zaman not defteri ve küçük bir kalem bulunurdu. Ne zaman bir melodi aklına gelse, ya da bir yerden bir ilham damlası düşse, hemen kaydederdi. Hayatın ritmini yakalamak gibiydi bu.Evden çıkmadan önce son bir kez piyanosuna baktı. Tuşların üzerinde sabahın parıltısı hala duruyordu. Sanki piyanodan yükselen o melodi, onu dışarıya, şehrin seslerine ve keşfedilmeyi bekleyen notalara doğru çağırıyordu. Bugün sadece bir plak dükkanı ziyareti olmayacaktı; Melisa bunu hissediyordu. Bu, "Melodiye Doğru" giden yolda atılan bir sonraki adımdı. Belki de bu yolculukta sadece notaları değil, kendi içindeki kayıp ritimleri de bulacaktı.