Bölüm 1

Sabahın ilk ışıkları, Melisa'nın odasının penceresinden süzülerek eski, ahşap piyanosunun tuşlarına nazikçe dokunuyordu. Henüz altı yaşındayken babaannesinden kalan bu piyanoyla ilk tanıştığı günü dün gibi hatırlıyordu. Parmakları küçücüktü, tuşlara zor yetişirdi ama o ilk dokunuşta hissettiği büyü, zamanla bir tutkuya dönüşmüştü. Şimdi yirmi iki yaşındaydı ve hayatındaki her melodi, o piyanodan çıkmıştı sanki.Gözlerini araladı. Gri şehrin pastel tonlara büründüğü bu erken saatlerde, Melisa için uyanmak her zaman bir ritüeldi. Önce sessizliği dinlerdi, sonra dışarıdan gelen ilk sesleri ayırt etmeye çalışırdı: uzaktan geçen bir arabanın hışırtısı, bir kuşun cıvıltısı, komşunun sabah yürüyüşüne çıkan köpeğinin havlaması… Onun için dünya, duyulardan ibaretti. Özellikle de seslerden.Yatağından kalktı, pencereye yürüdü. Alt kat komşusu Bayan Elmas'ın sardunyaları rüzgarda hafifçe sallanıyordu. Melisa, çocukluğundan beri onun bahçesinden gelen çiçek kokularını bile birer notaya benzetirdi. Her mevsimin kendi melodisi vardı sanki.Piyanosunun başına oturdu. Parmağını soğuk, fildişi tuşların üzerinde gezdirdi. Bir an tereddüt etti, sonra içinden gelen ilk notayı bıraktı havaya. O nota, yalnız bir damla gibi düştü odanın ortasına, ardından ikincisi, üçüncüsü… Önce yavaş, hüzünlü bir melodi yükseldi. Sanki geçmişin anılarını fısıldayan bir rüzgardı bu. Sonra melodi hızlandı, canlandı, neşeli ve umut dolu akışlara dönüştü. Parmakları tuşlarda dans ederken, gözleri kapalıydı. O sadece hissediyordu. Her bir notanın ruhunda bıraktığı izi, kalbindeki yankısını.Bu melodi, onun o günkü ruh halinin bir yansımasıydı. İçinde biriken tüm hisler, notalarla dışarı akıyordu. Sanki piyano, onunla konuşan, ona sırdaşlık eden tek varlıktı bu dünyada. Bu melodi, sadece bir başlangıçtı. Melisa henüz bilmiyordu ama bu sabah çaldığı notalar, onu çok uzaklara, hiç beklemediği bir maceraya doğru sürükleyecekti. Melodiye doğru, belki de hayatının en büyük yolculuğuna…