Melek Trompeti

O, Melek Trompeti gibi bir adamdı. Gece çökerken açan o sarkık, beyaz çiçekler gibi, o da alacakaranlıkta belirir, etrafına ağır, tatlı ve sarhoş edici bir koku yayardı. Sesi derin, bakışları hipnotik, varlığı ise uyuşturucu bir melankoliydi. Onu tanıyan herkes önce büyülenir, sonra esir düşerdi. Gülümsediğinde insan kendini sonsuz bir bahçede sanır, ama o bahçenin her köşesinde gizli bir zehir yatardı. Çünkü o adamın kalbi de tıpkı bitkisinin gövdesi gibiydi: dışarıdan pürüzsüz ve yeşil, içinden ise alkaloidlerle dolu, delilik saçan, felç eden bir karanlık. Onu sevmek, gece yarısı bir Melek Trompeti çiçeğini koklamaktı; önce cennet, sonra kabus, en sonunda unutuş. Ama onu bu çiçekten ayıran bir özelliği vardı ve oda bunu biliyordu...