Her zamanki gibi kitapçıma gelmiştim. Rahmetli patrona sözüm vardı. Ne olursa olsun yolum bu kitapçıya çıkmalıydı, ucunda ölüm dahi olsa...
Patronu severdim. Onunla tanıştığım zamanlarda depresyondaydım, annemi yeni kaybetmiştim o zamanlar. O günlerde ben şuan ki halinden bile daha kötü durumdaydım ama o bana çocuğu gibi bakmıştı o sıralarda. Onun sayesinde hiçbir şekilde ağzıma haram koymamıştım. Ona çok minnettardım.
Sonra bir gün patron beni kitaplarıyla tanıştırdı. O günü hiç unutmam. Bana
"Burası artık senin yuvan."demişti. O gün benim için bir dönüm noktasıdır. Ve o gün bugündür buranın tescilli elemanı gibi bir şeyiydim.
Patrona minnettardım.
Beni, annemin gölgesinden çekip çıkartmıştı.
Beni kitaplarıyla teselli etmişti.
Ama bir o kadar da kırgındım ona karşı.
Beni kendisine alıştırıp göçmüştü bu dünyadan.
Hem daha ona teşekkür bile edememiştim.
Belki de bu suçluluk duygusundan geliyordum her gün bu yolu...
Umarım beğenmişsinizdir.
Yorum yazmayı unutmayın.
Seviliyorsunuz...
