Okul bitmişti. Kulağımda kulaklık elimde kaykayımla yavaş adımlarla yürüyordum.
Hızlı olmayı sevmiyordum. Yetişeceğim bir yer yoktu.
Veya vardı...ölüm. Ama ben her ne kadar aceleci olsam da ölüm zamanı geldiğinde beni bulurdu. Ne öncesinde ne sonrasında...
Kulaklığım son sesti. İstenmeyenleri duymamak, gale dahi almamak için.
Ama istemesem de duyuyordum arkamdan geleni.
O geliyor...
"Neden benden kaçıyorsun? Sadece konuşmak istiyorum Mavi Kafa."
Ne konuşabilirdi ki, sınıfta oldukça açık değil miydi?
Birden kaykayı elimden çekti. Daha ne olduğunu anlayamadan beni yola itmişti. Arkamdan gelen korna sesiyle birinin bana bağırdığını duydum.
"Dikkat et! Yaralanacaksın." Sesinde ki ikaz beni kendime getirmişti. Son an da kendimi geriye çekmemle kazadan kıl payı kurtulmuştum. Ama buna sevindiğimi söyleyemiyordum.
Ölmek istemiyordum, yaşamak istediğimi de zannetmiyordum. Sanki bir araftaydım...
Yanıma koşarak gelen bana ikaz da bulunan kişiydi.
"Sen iyi misin?" İyi olduğumu anladığında bu sefer kızma kısmına gelmişti.
"Yaralanabilirdin dahası ölebilirdin. Neden dikkatli olup etrafındaki insanları korkutmamayı denemiyorsun?" Korkmuş muydu? Neden bir insan tanımadığı biri için endişelenir ki?
Benim tanıdığım insanlar eğer size değer veriyorsa sizden alacaklıdır.
Cevap vermedim belki de korkmuştum ondan. Kim niyetini bilmediği insana güvenebilirdi ki?
Ayağa kalktım. Sanki daha yeni
ölümden dönmemiş gibi...
Yorum yazmayı sakın unutmayın.
Seviliyorsunuz...
