Geçecek deyip geçemediklerimize...
Almina'dan
"Evet gençler, kitaplarınızdan sayfa 54'ü açın ve içinizden 2 defa okuyun."Sınıftan itiraz sesleri yükselmişti tabii bu benim umrumda bile değildi zaten bu son senemdi bundan sonra hiçbirinin yüzünü birdaha görmeyecektim. Ve bundan hiç olmadığı kadar mutluydum. Artık bunları yasamayacaktım aslında bu olanlar da umrumda değildi ama az da olsa normal biri gibi tepki vermek istiyordum.
Kendimi değiştirmeye çalışıyordum ama elimden geldiğince. Ben düşüncelerimle boğuşurken tenefüs zili çalmıştı. İşte başlıyorduk.
Siyah kapüşonumu saçımı mavilerimi saklayacak şekilde kapatıyorum. Okulda telefon yasağı olduğu için müzik çalarımımdan seksendört'ü açıyorum her zamanki gibi...
Terkedilmiş bir şehrin ortasındayım
Altım çamur üstüm, yağmur ama bak burdayım
Bazı şeyler kaybetmeden sevilmiyor
Bedenim burda fakat ruhum kabul etmiyor aah
Kendime yalan söyledim
Yalnızım bunu ben istedim
Paramparça bütün aynalar
İçinde kan revan birisi var
Kendime yalan söyledim
Yalnızım bunu ben istedim
Paramparça bütün aynalar
İçinde kan revan birisi var
Birisi var, birisi var
Yalan insanlarla olmak yerine yanlız olmak bana daha doğru geliyor tıpkı şarkının sözleri gibi, yanlızım bunu ben istedim.
Ben şarkıyı dinlerken sınıf boşalmıştı yani neredeyse. Sınıfta o ve "sözde arkadaşları" vardı. Bakışımız kesişti ve o gülümsedi. Bana doğru gelmeye başladı. Dediğim gibi umrumda değildi. Gelip başımda dikildi.
"Mavi kafa, nerelerdeydin? Özlettin kendini." Şapkamı açtı ve mavilerim sınıfta parladı.
"Kime diyorum!" Bağırdı.
"Salak işte." Dedi diğeri.
"Sağır mısın?" Dedi bir diğeri. Önümde ki defteri sınıfın öteki ucuna fırlattı. Gözlerimi onlara diktim. Elimden gelen tek şey buydu ya da ben kendinden kaçmak için böyle düşünüyordum.
"Duydum ki annen, intihar etmeye kalkışmış. Doğru mu Mavi kafa seni gerisinde bırakmak isteyecek kadar senden nefret mi etti?"
Gülümsedim insanlar buydu işte; sadece konuşan, diğerlerini düşünmeye tenezzül etmeyecek kadar aciz varlıklardı. Zaten ne bekliyordum ki? Neden değişmeye çalışıyordum ki? Onlar için neden çabalıyordum ki? Bunların hepsi bir hiç içindi zaten.
"Ssssshh kime diyorum?" Kendimi yormaya değmezdi.
"Değmezsiniz." Dedim fısıldayarak.Ayağa kalkıp sınıftan çıktım.
Umarım seversiniz...
