Bölüm 9

BÖLÜM 9 – Doğum Gününe Doğru Takvim yaprağı yavaşça eksiliyordu. İkra her sabah uyandığında ilk iş olarak tarihe bakıyordu. On dört yaşına girmesine sadece birkaç gün kalmıştı. Normalde doğum günleri onu bu kadar düşündürmezdi. Ama bu kez farklıydı. Aras vardı. Okulda herkes sınavlardan, projelerden bahsederken İkra’nın aklı başka bir yerdeydi. Doğum günü… Ve Aras’ın o gün orada olup olmayacağı. Aras son günlerde daha dikkatliydi. Daha çok dinliyor, daha az konuşuyordu. Ama baktığında… Bakışları her şeyi anlatıyordu. Bir gün teneffüste İkra defterine bir şeyler karalarken Aras yanına yaklaştı. “Doğum günün yaklaşıyor,” dedi. İkra başını kaldırdı. “Evet…” “Nasıl bir gün olsun isterdin?” diye sordu Aras. İkra düşündü. Kalabalık istemiyordu. Abartı istemiyordu. “Sade,” dedi. “Gerçek.” Aras hafifçe gülümsedi. “Güzel,” dedi. “Ben de öyle düşünmüştüm.” Bu cümle İkra’nın kalbinde yankılandı. Günler geçtikçe sınıf arkadaşları fısıldaşmaya başladı. “Kutlama yapalım mı?” “Pasta getirelim mi?” İkra gülümsüyordu ama aklı hep Aras’taydı. Bir akşam evde mum ışığında ödev yaparken Telefonuna mesaj geldi. Aras: “Doğum gününde okuldan sonra vaktin olur mu?” İkra’nın parmakları titredi. İkra: “Olur.” Mesajın ardından uzun bir sessizlik oldu. Sonra yeni bir mesaj geldi. Aras: “Sadece bilmeni istedim.” İkra telefonu kapattı. Kalbi yerinde durmuyordu. Doğum gününden bir gün önce İkra gece uyuyamadı. Tavana bakıp durdu. “Ya bir şey söylemezse?” “Ya her şey kafamda kurduğum gibiyse?” Ama sonra Aras’ın verdiği ayraç geldi aklına. Sessiz sürprizler… Küçük ama anlamlı. Ertesi gün okuldayken Aras ona her zamankinden daha çok baktı. Ama hiçbir şey söylemedi. Vedalaşırken sadece şunu dedi: “Yarın görüşürüz.” O iki kelime… Bir vaatti sanki. İkra eve dönerken gökyüzüne baktı. Mavi tonlar her yerdeydi. Kalbi biraz korku, biraz umut doluydu. Defterini açtı ve yazdı: “Büyümek, yaş almak değil. Birinin senin için doğru anı seçmesini beklemekmiş.” Ve takvim yaprağı değişti. Yarın… On dört olacaktı.