Bölüm 8

BÖLÜM 8 – Küçük Sürpriz İkra o sabah okula giderken içindeki hisleri tam olarak adlandıramıyordu. Ne mutluydu ne de gergin… Sanki güzel bir şey yaklaşırken kalp, sessizce hazırlanıyordu. Sınıfa girdiğinde Aras yerindeydi. Ama bu kez camdan dışarı bakmıyordu. İkra’yı bekliyordu. Göz göze geldiler. İkisi de aynı anda gülümsedi. “Günaydın,” dedi Aras. “Günaydın,” dedi İkra. Bu iki kelime bile farklıydı artık. Dersler normal geçti ama İkra’nın dikkati hep Aras’taydı. Aras bazen kalemini çeviriyor, bazen defterine bir şeyler karalıyordu. Ne yazdığını merak ediyordu ama sormadı. Tenefüste Aras çantasını karıştırdı. Sonra küçük, katlanmış bir kâğıt çıkardı. İkra’ya doğru itti. “Bunu… sonra oku,” dedi. İkra kalbi hızlanarak kâğıdı defterinin arasına koydu. Ders bitene kadar açmadı. Sabretmek zor geldi ama bekledi. Okul çıkışında birlikte yürüdüler. Aras normalden daha sessizdi ama yüzünde hafif bir heyecan vardı. Eve vardığında İkra kapıyı kapatır kapatmaz defterini açtı. Kâğıdı çıkardı. Üzerinde Aras’ın el yazısı vardı. «“Sessizliği sevdiğini biliyorum. O yüzden sürprizim de sessiz. Yarın, ders çıkışı, kütüphanenin arkasında buluşalım mı?”» İkra gülümsedi. Kalbi sıcacık oldu. O gece defterine şunu yazdı: “Büyük sürprizler değil, küçük düşünülmüş anlar kalbi büyütür.” Ertesi gün ders biter bitmez İkra kütüphanenin arkasına geçti. Ağaçların altında Aras duruyordu. Elinde küçük bir poşet vardı. “Geç kalmadım değil mi?” dedi İkra. “Hayır,” dedi Aras gülümseyerek. “Tam zamanında.” Poşeti uzattı. İkra açtı. İçinden mavi bir ayraç çıktı. Üzerinde küçük harflerle yazılmış bir cümle vardı: “En sevdiğim cümle, senin yanındayken susmak.” İkra’nın gözleri doldu. “Bu… çok güzel,” dedi. Aras omuz silkti. “Özel gün olması gerekmiyor,” dedi. “Bazen sadece… paylaşmak istedim.” İkra başını salladı. O an fark etti: Bu, beklediği sürprizdi. Sessiz… Ama gerçek.