Bölüm 7

BÖLÜM 7 – Konuşmak İkra o gece neredeyse hiç uyuyamadı. Yatağında sağa sola döndü, tavana baktı, sonra defterini kucağına aldı. Ama yazamadı. İlk kez kelimeler gelmedi. Çünkü bazı şeyler yazıyla değil, yüz yüze söylenmeliydi. Sabah okula giderken adımlarını yavaşlattı. Kalbi hâlâ kırgındı ama içinde küçük bir umut kıpırdanıyordu. “Konuşmadan karar verme,” dedi kendine. “En azından dinle.” Sınıfa girdiğinde Aras onu bekliyordu. Ayaktaydı. Gözleri yorgundu ama kararlıydı. İkra yerine geçmek üzereyken Aras fısıldadı: “Tenefüste konuşabilir miyiz? Lütfen.” İkra durdu. Başını yavaşça salladı. Zil çaldığında koridora çıktılar. Gürültüden uzak, merdivenlerin yanına geçtiler. Bir an ikisi de sustu. Sonra Aras derin bir nefes aldı. “Dün seni incittim,” dedi. “Bunu fark ettim. Ve özür dilerim.” İkra gözlerini yere indirdi. “Ben de belki… hemen uzaklaştım,” dedi. “Ama görmek zor geldi.” “Lara,” dedi Aras, “benden sadece bir şey istedi. Yazdığım bir metni okumuştu. Yardım istemişti. Hepsi bu.” İkra başını kaldırdı. “Gerçekten mi?” “Gerçekten,” dedi Aras. “Ben kimseyle seninle olduğum gibi konuşmuyorum.” Bir an durdu. Sonra ekledi: “Sen yanımdayken kendim olabiliyorum.” İkra’nın boğazı düğümlendi. Kalbindeki ağırlık yavaş yavaş dağılıyordu. “Ben de korktum,” dedi fısıltıyla. “Kaybetmekten.” Aras ona baktı. “Kaybolmak istemiyorum,” dedi. “O yüzden konuşmak istedim.” İkra derin bir nefes aldı. Sonra gülümsedi. “İyi ki,” dedi. O an Lara uzaktan onlara baktı. Bakışları bu kez sakindi. Sonra arkasını dönüp gitti. Sanki bir sayfa kapanmıştı. Ders bittiğinde Aras İkra’ya döndü. “Bugün birlikte yürüyelim mi?” diye sordu. İkra başını salladı. “Evet.” Yan yana yürürken sessizlik yine onlara eşlik etti. Ama bu kez sessizlik, kırgın değil; rahattı. O gece İkra defterini açtı. Kalemi kararlıydı. “Konuşmak cesarettir. Ve cesaret… kalbi iyileştirir.” Sayfanın altına tek bir kelime yazdı: Biz.