Bölüm 21

BÖLÜM 21 – Gelecek Hayalleri Gün batımına yakın bir saatti. İkra ve Aras okuldan sonra parkın içinden geçen uzun yolda yürüyordu. Hava serinlemişti. Gökyüzü maviyle mora dönüyordu. Bir banka oturdular. Bu bank artık tanıdıktı. Birçok sessizliği paylaşmışlardı burada. “Bazen düşünüyorum,” dedi İkra, “ileride ne olacağız diye.” Aras başını ona çevirdi. “Ne düşünüyorsun?” diye sordu. İkra ayaklarını salladı. “Ben… yazmayı bırakmak istemiyorum,” dedi. “Bir gün odamda bir masa olsun istiyorum. Pencereden ışık girsin. Ve ben yazayım.” Aras gülümsedi. “Bu sana çok yakışır,” dedi. “Ben de… bir şeyler üretmek istiyorum. Herkesin kullandığı, işine yarayan bir şey.” Bir süre sustular. Rüzgâr yaprakları kıpırdattı. “Peki,” dedi Aras yavaşça, “biz?” İkra’nın kalbi hafifçe hızlandı. Ama korkmadı. “Biz,” dedi, “acele etmeyelim. Ama birbirimizi kaybetmeyelim.” Aras başını salladı. “Tam olarak bunu demek istemiştim.” Yan yana oturdular. Omuzları değdi. İkra başını hafifçe Aras’ın omzuna yasladı. Bu kez çok tanıdıktı. “Büyüyünce,” dedi Aras, “bugünleri hatırlayacağımızı düşünüyor musun?” İkra gülümsedi. “Kesin,” dedi. “En çok da böyle anları.” Güneş tamamen batarken parkın ışıkları yandı. Her şey yumuşak bir tona büründü. Ayağa kalktılar. Eve dönme vaktiydi. “Hayaller,” dedi İkra yürürken, “tek başına daha zor.” Aras ona baktı. “Beraber daha kolay,” dedi. Kapının önünde durdular. Vedalaşma yine sakindi. Ama içleri doluydu. O akşam İkra defterini açtı. Kalemi eline aldı ve yazdı: “Gelecek, korkulacak bir yer değilmiş. Yanında hayal kurabildiğin biri varsa, umut olurmuş.” Defteri kapattı. Gülümsedi. Hayaller vardı. Zaman vardı. Ve onlar, tam olması gerektiği yerdeydi.