Bölüm 20

BÖLÜM 20 – Kaçamak 2 Bu kez fikir aniden gelmedi. Plan da yoktu aslında. Sadece sabah, kapının önünde durup birbirlerine bakmaları yetti. “Bugün,” dedi Aras fısıldayarak, “biraz nefes alsak mı?” İkra etrafına baktı. Okul… zil sesi… kalabalık… Sonra Aras’a baktı. “Bu sefer,” dedi sakin bir sesle, “sorumlu kaçalım.” Aras güldü. “Anlaştık.” Arka kapıdan çıktılar ama bu kez acele etmediler. Koşmadılar. Gülmediler bile ilk başta. Yürüdüler. Mahallenin sonundaki küçük sahil yoluna geldiler. Dalgaların sesi vardı. Gökyüzü açıktı. Banklardan birine oturdular. Çantalarını yanlarına koydular. Sessizlik vardı ama bu sessizlik huzurluydu. “Geçen sefer biraz çocukça davrandık,” dedi İkra. Aras başını salladı. “Bugün değil,” dedi. “Bugün sadece durmak istedim.” İkra ayaklarını salladı. “Ben de.” Bir süre sonra Aras çantasından iki tane sandviç çıkardı. “Evden,” dedi. “Kaçamak ama aç kalmadan.” İkra güldü. “Bu çok mantıklı.” Yediler. Konuşmadan. Sonra konuşarak. Sonra yine susarak. Saat ilerlediğinde İkra saate baktı. “Dönmeliyiz,” dedi. Aras itiraz etmedi. “Evet,” dedi. “Bu da büyümek galiba.” Geri dönerlerken el ele tutuşmadılar. Ama omuzları yakındı. Bu yetiyordu. Okula girdiklerinde kimse fark etmedi. Ne bağıran oldu ne çağıran. Gün, sessizce bitti. Akşam İkra defterini açtı. Kalemi eline aldı ve yazdı: “Kaçmak, kaçmak değildir bazen. Nefes alıp geri dönebilmektir.” Defteri kapattı. Gülümsedi. Bu ikinci kaçamaktı. Ve bu kez, her şey gerçekten kontrol altındaydı.