Bölüm 19

BÖLÜM 19 – Sessiz Bir Randevu Hafta sonu sabahıydı. İkra hazırlanırken aynaya uzun uzun baktı. Abartmak istemiyordu. Ama özel hissetmek istiyordu. Telefonu titreşti. Aras: “Hazırım. Aşağıdayım.” İkra kalbinin hızlandığını hissetti. Ceketini aldı ve çıktı. Aras kapının önünde bekliyordu. Ellerini cebine sokmuştu. İkra’yı görünce gülümsedi. “Çok… güzel olmuşsun,” dedi biraz çekinerek. İkra güldü. “Sen de.” Yürümeye başladılar. Bu kez acele yoktu. Nereye gittiklerini ikisi de biliyordu. Göl kenarındaki küçük parka geldiler. Hava serindi ama güneş vardı. Su durgundu. Her şey yavaştı. Banklardan birine oturdular. Bir süre konuşmadılar. Sessizlik yine onlara yakışıyordu. Aras çantasından küçük bir termos çıkardı. “Çay,” dedi. “Annem koydu.” İkra gülümsedi. “En romantik şey olabilir bu,” dedi. İki küçük bardak doldurdu. Buhar yükseldi. Eller ısındı. “Biliyor musun,” dedi Aras bir süre sonra, “ben kalabalık yerleri sevmem.” İkra ona baktı. “Ben de,” dedi. “O yüzden burası güzel.” Rüzgâr esti. İkra hafifçe ürperdi. Aras bu kez sormadı. Ceketini omuzlarına bıraktı. İkra sessizce kabul etti. “Teşekkür ederim,” dedi. “Her zaman,” dedi Aras. Gölün yüzeyinde güneş parlıyordu. İkra başını Aras’ın omzuna yasladı. Bu çok doğal geldi. Aras bir an durdu. Sonra hiç kıpırdamadı. Sanki o an bozulmasın istiyordu. Kalpleri sakindi. Heyecan yoktu. Ama derin bir mutluluk vardı. “Bu bir date mi?” diye sordu İkra hafifçe gülerek. Aras da güldü. “Bence evet,” dedi. “En sevdiğim türden.” Elini uzattı. İkra tuttu. Geri dönerlerken konuşmadılar. Ama gerek de yoktu. Evin kapısında durdular. Vedalaşma anı geldi. “Bugün,” dedi İkra, “çok güzeldi.” Aras başını salladı. “Benim için de.” Bir an durdular. Sonra ikisi de gülümsedi. İkra içeri girdiğinde kalbi doluydu. Defterini açtı. Kalemini aldı ve yazdı: “Romantizm, büyük sözler değilmiş. Yanında sessizce iyi hissetmekmiş.” Defteri kapattı. Gülümsedi. Bu randevu, kalbine uzun süre yetmişti.