Bölüm 18

BÖLÜM 18 – Evde Konuşulanlar Akşam olduğunda ev her zamankinden sessizdi. İkra odasında oturmuş defterini karıştırıyordu ama satırlara odaklanamıyordu. Okuldan gelen haber… Disiplin uyarısı… Ailelerin bilgilendirilmesi… Kapı hafifçe tıklandı. “İkra,” dedi annesinin sesi. “Bir konuşabilir miyiz?” İkra derin bir nefes aldı. “Geliyorum,” dedi. Salonda oturdular. Annesi karşısındaydı, yüzü sert değildi. Sadece meraklı ve dikkatliydi. “Okuldan aradılar,” dedi annesi. “Bugün derse girmemişsiniz.” İkra başını eğdi. “Evet,” dedi. “Hata yaptık.” Annesi sessizce dinledi. İkra her şeyi anlattı. Kaçamağı… Sonrasını… Disiplin uyarısını… “Pişman mısın?” diye sordu annesi. İkra başını kaldırdı. “Yaptığımızdan değil,” dedi dürüstçe. “Ama sonuçlarını ciddiye almamız gerektiğini anladım.” Annesi bir süre düşündü. Sonra yumuşak bir sesle konuştu. “Hata yapmak,” dedi, “büyümenin bir parçası. Ama sorumluluk almak da.” İkra rahatladı. Gözleri doldu. “Bir daha olmayacak,” dedi. Annesi gülümsedi. “Buna inanıyorum.” Aynı saatlerde Aras da evdeydi. Babasıyla konuşuyordu. O da dinlendi. O da anlaşıldı. Ertesi gün okulda buluştuklarında ikisi de birbirine baktı. “Nasıl geçti?” diye sordu Aras. “Sandığımdan daha iyi,” dedi İkra. “Sen?” “Benimki de,” dedi Aras gülerek. “Galiba büyüdüğümüzü fark ettiler.” Bahçede yürürken İkra’nın içi huzurluydu. “Her şey yolunda,” dedi. Aras başını salladı. “Elimizden geleni yaptık.” O gün dersler sakindi. Dedikodular yoktu. Gerginlik yoktu. Sadece iki kişi vardı aynı hatadan aynı dersi çıkaran. Eve döndüğünde İkra defterini açtı. Kalemi eline aldı ve yazdı: “Büyümek, kimseye karşı gelmek değilmiş. Dinlenip, anlaşılıp, daha iyisini seçmekmiş.” Defteri kapattı. Gülümsedi. Her şey gerçekten yolundaydı. Ve bu kez, daha sağlamdı.