Bölüm 17

BÖLÜM 17 – Kaçamak Her şey bir bakışla başladı. İkra okulun kapısından girerken Aras’la göz göze geldi. İkisi de aynı şeyi düşündü ama söylemedi. Ta ki Aras fısıldayana kadar. “Bugün… gitmesek mi?” İkra bir an durdu. Kalbi hızlandı. “Ciddi misin?” diye sordu. Aras gülümsedi. “Bir gün.” İkra çevresine baktı. Okul… zil… öğretmenler… Sonra Aras’a baktı. “Tamam,” dedi. “Bir gün.” Arka kapıdan çıktılar. Kalpleri küt küt atıyordu. Sanki büyük bir şey yapıyorlardı. Ama aslında sadece yürüdüler. Sessiz sokaklardan geçtiler. Parkın yanındaki küçük kafeye oturdular. İlk başta güldüler. “Şu an derste olmamız lazımdı,” dedi İkra. Aras kahkaha attı. “Evet… ama şu an buradayız.” Saatler hızlı geçti. Konuştular. Hayallerden, korkulardan, saçma şeylerden. Ama gün bittiğinde gerçek onları bekliyordu. Ertesi gün okulda müdürün odasına çağrıldılar. Disiplin. İkra’nın içi sıkıştı ama Aras elini tuttu. “Sakin,” dedi. “Birlikteyiz.” Müdür sertti ama bağırmadı. “Okulu izinsiz terk etmek doğru değil,” dedi. İkra başını eğdi. “Haklısınız,” dedi. “Bir daha yapmayacağız.” Aras da aynı şeyi söyledi. Ceza ağır değildi. Uyarı. Ailelere bilgi. Koridordan çıktıklarında İkra derin bir nefes aldı. “Bitti,” dedi. Aras gülümsedi. “Ve hâlâ yan yanayız.” Bahçeye çıktılar. Güneş vardı. Her şey yerli yerindeydi. “Pişman mısın?” diye sordu Aras. İkra düşündü. “Yaptığımıza değil,” dedi. “Ama sonuçlarını bilmeye başladığımıza.” Aras başını salladı. “Büyüyoruz galiba.” İkra güldü. “Biraz.” Eve gittiğinde defterini açtı. Şunu yazdı: “Bazen hata yapmak, yoldan çıkmak değilmiş. Doğruya birlikte geri dönebilmeyi öğrenmekmiş.” Defteri kapattı. Kalbi sakindi. Çünkü her şey yolundaydı. Hatta… olması gerektiği gibiydi.