Bölüm 16

BÖLÜM 16 – Barışma Ertesi sabah İkra okula giderken içi tuhaftı. Ne tamamen huzurlu ne de üzgündü. Sanki yarım kalmış bir cümle gibi hissediyordu. Sınıfa girdiğinde Aras çoktan yerindeydi. Başını kaldırdı. Göz göze geldiler. İkisi de gülümsedi ama bu gülümseme temkinliydi. Yaklaşmak istiyorlardı ama doğru anı bekliyorlardı. İlk ders sessiz geçti. İkra defterine çizgiler çizdi. Aras kalemini çevirdi. İkisi de konuşmadı. Teneffüs zili çaldığında Aras ayağa kalktı. İkra’nın yanına geldi. “Biraz yürüyelim mi?” dedi. İkra başını salladı. “Olur.” Bahçede sakin bir köşe buldular. Ağaçların altında durdular. Bir süre kimse konuşmadı. Sonra Aras derin bir nefes aldı. “Dün… yanlış davrandım,” dedi. “Sana ‘abartıyorsun’ dememeliydim.” İkra yere baktı. “Ben de her şeyi hemen ciddiye alıyorum,” dedi. “Bazen korkuyorum.” Aras başını salladı. “Ben de.” Bu itiraf, aradaki mesafeyi azalttı. “İkra,” dedi Aras yumuşak bir sesle. “Ben seni kaybetmek istemiyorum. O yüzden susmayı seçiyorum bazen. Ama bu doğru yol değilmiş.” İkra ona baktı. Gözleri sakindi. “Ben de bağırmak istemiyorum,” dedi. “Anlaşılmak istiyorum.” Aras elini yavaşça uzattı. İkra bir an durdu. Sonra tuttu. Bu kez el ele tutuşmak heyecanlı değil… rahatlatıcıydı. “Barıştık mı?” diye sordu Aras. İkra gülümsedi. “Zaten çok da küs değildik,” dedi. “Sadece konuşmamız gerekiyordu.” Aras güldü. “Bu iyi haber.” Derslere birlikte döndüler. Sınıfa girerken aralarındaki hava değişmişti. Daha yumuşak. Daha gerçek. Gün sonunda vedalaşırken Aras konuştu: “Bugün iyi ki konuştuk,” dedi. İkra başını salladı. “Evet,” dedi. “İlk barışmamızdı.” “Ve son olsun,” dedi Aras gülerek. İkra da güldü. “Bunu garanti edemem,” dedi. “Ama deneyeceğiz.” Eve gittiğinde defterini açtı. Kalemini eline aldı ve yazdı: “Barışmak, haklı çıkmak değilmiş. Yan yana kalmayı seçmekmiş.” Defteri kapattı. Kalbi sakindi. Çünkü artık biliyordu: Sorunlar olacaktı. Ama konuşurlarsa… üstesinden gelebilirlerdi.