Bölüm 15

BÖLÜM 15 – İlk Tartışma O gün her şey normal başlamıştı. Ama bazı günler vardır ya… Normal gibi görünür ama içinde bir şeyler kıpırdar. İkra sabah Aras’ın mesajına geç cevap verdiğini fark etti. Önemsizdi belki. Ama aklına takıldı. Okulda Aras her zamanki gibiydi. Gülümsüyor, konuşuyor… Ama İkra’ya biraz daha az bakıyordu. İkra bunu hissetti. Ve hissettiği şey hoşuna gitmedi. Teneffüste yan yana geldiler. Ama sessizlik vardı. Bu sessizlik, önceki sessizliklere benzemiyordu. “Bir şey mi oldu?” diye sordu İkra sonunda. Aras bir an durdu. “Yok,” dedi. “Bir şey yok.” Bu cevap… İkra’yı daha çok rahatsız etti. “Emin misin?” dedi. “Çünkü bana öyle gelmiyor.” Aras kaşlarını hafifçe çattı. “Bazen her şeyin bir nedeni olmak zorunda değil,” dedi. İkra’nın kalbi sıkıştı. “Ben öyle düşünmüyorum,” dedi. “Bir şey hissediyorsam, vardır.” Aras iç çekti. “İkra, abartıyorsun.” Bu kelime… İşte o kelime. İkra bir an sustu. Gözlerini Aras’tan kaçırdı. “Abartmıyorum,” dedi sakin ama kırgın bir sesle. “Sadece… açık olmanı istiyorum.” Aras cevap vermedi. Zil çaldı. İkisi de sınıfa döndü. Ders boyunca İkra defterine baktı ama hiçbir şey yazmadı. Aras da sessizdi. Okul çıkışında birlikte yürümediler. Bu ilk kez oluyordu. İkra eve gittiğinde içi doluydu. Ama ağlamadı. Sadece düşündü. Bir süre sonra telefonuna mesaj geldi. Aras: “Bugün seni kırdıysam özür dilerim.” İkra nefesini tuttu. İkra: “Ben kavga etmek istemiyorum. Sadece anlaşılmak istiyorum.” Bir süre yazı gelmedi. Sonra ekran aydınlandı. Aras: “Haklısın. Bazen duygularımı saklıyorum. Ama senden değil… alışkanlıktan.” İkra’nın gözleri doldu. İkra: “Beni itmeni istemiyorum.” Aras: “İtmiyorum. Sadece öğreniyorum.” O an İkra gülümsedi. Her şey çözülmemişti. Ama bir adım atılmıştı. Defterini açtı ve yazdı: “İlk tartışma, sevmeyi bırakmak değilmiş. Nasıl seveceğini öğrenmekmiş.” Kalemi kapattı. Derin bir nefes aldı. Bu bir kırılma değildi. Bu, gerçek bir başlangıçtı.