Bölüm 14

BÖLÜM 14 – Fısıltılar Okul koridorları o gün biraz daha gürültülüydü. Ama gürültünün içinde başka bir şey vardı. Sessiz ama fark edilen… Fısıltılar. İkra bunu ilk derste hissetti. Arkasından konuşulan cümleler net değildi ama tonlar belliydi. Merak. Biraz heyecan. Biraz da yorum. Aras sırasına oturduğunda İkra’ya baktı. “Fark ettin mi?” diye fısıldadı. İkra başını salladı. “Evet.” İkisi de gülümsedi. Panik yoktu. Sadece farkındalık vardı. Teneffüste birkaç kişi yanlarından geçerken bakıp güldü. Birisi “çok yakışıyorlar” dediğini sandı İkra. Belki de sadece duymak istediği şeydi. Bahçede bir grup kız konuşuyordu. İkra’nın adı geçti. Sonra Aras’ın. İkra içinden derin bir nefes aldı. Kaçmak istemedi. Ama büyütmek de istemedi. Aras bunu fark etti. Yanına yaklaştı. “İstersen yalnız kalabiliriz,” dedi. “Hayır,” dedi İkra. “Böyle iyiyim.” Bankta oturdular. El ele tutuşmadılar bu kez. Ama yan yanaydılar. Bir süre sonra Lara yaklaştı. Gülümseyerek baktı. “Resmi mi?” diye sordu açıkça. İkra bir an durdu. Aras’a baktı. Sonra başını salladı. “Evet.” Lara gülümsedi. “Güzel,” dedi. “Size yakışmış.” İkra rahatladı. Bazen her şey bu kadar basitti. Günün ilerleyen saatlerinde dedikodular azaldı. İnsanlar başka şeylere yöneldi. Her zaman olduğu gibi. Aras, ders bitiminde konuştu: “Başkaları ne der diye düşündün mü?” diye sordu. İkra omuz silkti. “Biraz,” dedi. “Ama sonra şunu düşündüm… Bu bizim hikâyemiz.” Aras gülümsedi. “En sevdiğim cümle bu olabilir.” Kapının önünde vedalaşırken Aras hafifçe eğildi. “Bugün iyiydin,” dedi. İkra güldü. “Biz iyiydik.” Eve gittiğinde defterini açtı. Kalem elindeydi ama acele etmedi. Sonra yazdı: “Fısıltılar geçici. Ama yanında yürüyen biri varsa, sesleri duymazsın.” Defteri kapattı. Gülümsedi. Okul aynı okuldu. İnsanlar aynıydı. Ama İkra için artık her şey biraz daha sağlamdı.