Bölüm 13

BÖLÜM 13 – Küçük Kıskançlık İkra ertesi gün okula girdiğinde her şey normal görünüyordu. Ama normal olan şeylerin altında küçük bir hareketlilik vardı. Bakışlar biraz daha uzundu. Fısıltılar biraz daha dikkatliydi. Aras, sırasına doğru yürürken birkaç kişi ona baktı. İkra bunu fark etti. Kalbinde minik bir sıkışma oldu. Teneffüste Aras, eski bir arkadaşıyla konuşuyordu. İkra onları uzaktan gördü. Gülüyorlardı. İkra kendine kızdı. “Saçmalama,” dedi içinden. Ama gözleri yine de oraya kaydı. Aras bir an İkra’ya baktı. Bakışları buluştu. Gülümsemesi yumuşadı. Konuşmayı kısa kesti. Doğrudan İkra’nın yanına geldi. “Her şey yolunda mı?” diye sordu. İkra bir an durdu. Sonra dürüst olmaya karar verdi. “Biraz,” dedi. “Garip hissettim sadece.” Aras kaşlarını hafifçe çattı. “Niye?” İkra omuz silkti. “Bilmiyorum. Sanırım… kıskandım.” Bu kelimeyi söylemek zor gelmişti ama söylediği anda hafifledi. Aras gülümsedi. Ama bu gülümseme alaycı değildi. Anlayış doluydu. “Bu normal,” dedi. “Ben de bazen hissediyorum.” İkra şaşırdı. “Gerçekten mi?” “Evet,” dedi Aras. “Ama önemli olan ne yaptığımız.” İkra başını salladı. Haklıydı. Bahçede yan yana yürürken Aras konuştu: “Benim için önemli olan sensin,” dedi. “Gerisi sadece arka plan.” İkra’nın kalbi yumuşadı. Elini uzattı. Aras hemen tuttu. Bu kez daha rahattı. Daha tanıdıktı. Günün sonunda vedalaşırken İkra gülümsedi. “Bugün,” dedi. “Bir şey öğrendim.” “Ne?” dedi Aras. “Duygular konuşulunca büyümüyor,” dedi. “Sakinleşiyor.” Aras başını salladı. “Güzelmiş.” İkra eve gittiğinde defterini açtı. Kalemi eline aldı ve yazdı: “Kıskançlık, güvensizlik değilmiş. Bazen sadece önemsediğini fark etmekmiş.” Kalemi bıraktı. Gülümsedi. Bu ilişki, yavaş ama sağlam ilerliyordu.