Bölüm 12

BÖLÜM 12 – İlk Dokunuş İkra o gün okula biraz erken geldi. Bahçe henüz kalabalık değildi. Hava serindi ama güneş kendini göstermeye başlamıştı. Banklardan birine oturdu. Çantasını dizlerinin üzerine koydu. Kalbi, bir şey olacakmış gibi sessizce bekliyordu. Bir süre sonra Aras göründü. Adımlarını tanır gibi oldu İkra. Başını kaldırdığında Aras gülümsüyordu. “Erken gelmişsin,” dedi. “Biraz,” dedi İkra. “Güzel burası.” Aras yanına oturdu. Aralarında yine o tanıdık mesafe vardı. Ne çok uzak, ne çok yakın. Sessizlik uzadı. Ama ikisi de rahatsız olmadı. Rüzgâr esti. İkra’nın saçları yüzüne geldi. Elini kaldırıp düzeltmeye çalıştı ama bir tutam saç yine geri düştü. Aras fark etti. Tereddüt etti. Sonra yavaşça elini uzattı. “İzin var mı?” dedi. İkra’nın kalbi hızlandı. Ama başını salladı. Aras saçını nazikçe kulak arkasına aldı. Dokunuşu hafifti. Sanki kırılacak bir şeyi tutuyormuş gibi dikkatliydi. İkra nefesini tuttu. Sonra bıraktı. “Teşekkür ederim,” dedi fısıltıyla. Ders zili çaldığında ikisi de irkildi. Ayağa kalktılar. Ama yürümeye başlamadılar. İkra ellerine baktı. Aras da baktı. Bir an… Sanki zaman durdu. Aras yavaşça elini İkra’ya doğru yaklaştırdı. Parmakları titriyordu. İkra geri çekilmedi. Parmakları birbirine değdi. Sonra Aras’ın eli, İkra’nın elini sardı. El ele. Ne abartı vardı ne heyecanlı sözler. Sadece sıcaklık. İkra içinden gülümsedi. “İlk kez,” diye düşündü. “Ve bu kadar doğal.” Koridorda yürürken bazı bakışlar üzerlerine çevrildi. Ama kimse bir şey demedi. Zaten denecek bir şey yoktu. Teneffüste Aras konuştu: “Bunu aceleye getirmek istememiştim.” İkra ona baktı. “Ben de,” dedi. “Ama doğru an buydu.” Aras başını salladı. “Evet.” Günün geri kalanı sakindi. Ama her şey farklıydı. İkra, defterini karıştırırken Aras’ın elinin hâlâ elini tuttuğunu fark etti. Bırakmadılar. Okul çıkışında kapının önünde durdular. Vedalaşma anı geldi. “Yarın,” dedi Aras. “Yarın,” dedi İkra. Ellerini yavaşça bıraktılar. Ama sıcaklık kalmıştı. İkra eve gittiğinde defterini açtı. Kalemi eline aldı. “Bazı ilkler yüksek sesle olmaz. Bazıları elini tutunca kalbinden anlaşılır.” Kalemi kapattı. Gülümsedi. Bu, sadece bir el tutuşuydu. Ama onun için… Çok şey demekti.