Bölüm 11

BÖLÜM 11 – İlk Gün İkra o sabah alarm çalmadan uyandı. Kalbi sanki biri dürtmüş gibi hızlıydı. Gözlerini açtığında aklına gelen ilk şey dündü. Aras. Park. “Evet.” Yastığına gömülüp sessizce güldü. Sonra hemen toparlandı. Bugün okul vardı. Aynaya baktığında kendini farklı gördü. Saçı aynıydı, yüzü aynıydı ama bakışı değişmişti. Biraz daha cesur. Biraz daha mutlu. Okul yolunda adımları hafifti. Her köşe tanıdıktı ama sanki her şey yenilenmişti. Sınıfa girdiğinde kalbi bir an durdu. Aras, kapının yanındaydı. Onu bekliyordu. Göz göze geldiler. İkisi de aynı anda duraksadı. Sonra ikisi de güldü. “Günaydın,” dedi Aras. “Günaydın,” dedi İkra, sesi istemeden yumuşadı. Yan yana yürüyüp sıralarına geçtiler. Aralarında hâlâ küçük bir mesafe vardı ama bu mesafe artık tuhaf değildi. Bilerek bırakılmıştı. Ders başladı. Öğretmenin sesi fonda kalıyordu. İkra defterine bakıyordu ama bir şey yazmıyordu. Aras kalemini yere düşürdü. Eğilip aldı. O sırada parmakları İkra’nınkine değdi. İkra irkildi. Aras da. İkisi de hiçbir şey söylemedi. Ama ikisinin de yüzü kızardı. Teneffüste sınıf kalabalıktı. Fısıltılar vardı ama kimse açık açık bir şey sormuyordu. İkra bunu seviyordu. Her şey sadece onlara ait gibiydi. Aras pencere kenarına geçti. İkra yanına yaklaştı. “Garip mi?” diye sordu Aras sessizce. “Biraz,” dedi İkra. “Ama güzel.” Aras başını salladı. “Ben de öyle hissediyorum.” Bahçeye çıktıklarında hava serindi. İkra kollarını kendine sardı. Aras bunu fark etti. Hiç konuşmadan montunu çıkardı. İkra’ya uzattı. “Üşüme,” dedi. İkra montu aldı. “Teşekkür ederim.” Mont biraz büyüktü. Ama sıcaktı. Yan yana yürüdüler. Bu kez omuzları değiyordu. Kimse geri çekilmedi. İkra içinden şunu düşündü: “İlk gün böyleyse, sonrası nasıl olacak?” Ders bitiminde kapının önünde durdular. Vedalaşma anı gelmişti. “Yarın da… böyle mi?” diye sordu İkra. Aras gülümsedi. “Daha da güzel,” dedi. İkra güldü. “İddialı.” Aras hafifçe eğildi. “Söz,” dedi. Eve gittiğinde İkra defterini açtı. Kalemi eline aldı ve yazdı: “İlk gün, el ele tutuşmadan da kalbin tutuşabileceğini öğrendim.” Kalemi bıraktı. Gülümsedi. Bu sadece ilk gündü. Ve o, acele etmeye hiç niyetli değildi.