Bölüm 2

BÖLÜM 2 – Aras’ın Gözleri İkra o geceden sonra defterini daha sık açmaya başladı. Kalemi eline aldığında kelimeler eskisinden hızlı dökülüyordu. Sanki içinde biriken sessizlik, artık taşmak istiyordu. Defterin ilk sayfasına sadece şunu yazdı: “Bazı bakışlar konuşur.” Okulda her şey aynı görünüyordu ama İkra için hiçbir şey aynı değildi. Koridorlar daha uzun, zil sesleri daha yüksek, dersler daha yavaştı. Çünkü aklı… hep arka sıradaydı. Aras. İkra fark etmemeye çalışıyordu ama başaramıyordu. Ne zaman öğretmen tahtaya dönse, İkra istemsizce arkasına bakıyordu. Aras çoğu zaman camdan dışarıyı izliyor olurdu. Ama bazen… bazen İkra’yı. Göz göze geldiklerinde kalbi hızlanıyor, nefesi sıkışıyordu. Hemen başını çeviriyor, defterine anlamsız şeyler karalıyordu. Ama kalbi durulmuyordu. Tenefüslerde sınıf gürültüyle dolardı. İkra her zamanki gibi sırasından çıkmazdı. Aras da çıkmazdı. İki sessizlik… aynı sınıfta yan yana duruyordu. Bir gün Aras sessizce ayağa kalktı ve İkra’nın sırasına yaklaştı. İkra kalemini düşürdü. Eğilmek için eğildiğinde Aras da aynı anda eğildi. Elleri çarpıştı. İkra dondu kaldı. Aras da. “Özür dilerim,” dedi Aras hafif bir sesle. “B-ben de,” dedi İkra. Kısa bir an… Ama kalpte uzun bir iz. O gün okul çıkışında yağmur yağıyordu. Herkes koşarak uzaklaştı. İkra okul kapısının önünde durdu. Şemsiyesi yoktu. “İstersen… birlikte yürüyebiliriz.” Ses arkasından gelmişti. Aras. Elinde siyah bir şemsiye vardı. İkra tereddüt etti ama sonra başını salladı. Yağmur damlaları şemsiyeye vururken ikisi yan yana yürüdü. Sessizlik vardı ama rahatsız edici değildi. “Yazmayı seviyorsun,” dedi Aras. İkra şaşırdı. “Evet…” “Ben de,” dedi Aras. “Ama kimseye göstermem.” İkra gülümsedi. “Ben de.” O an ikisi de aynı şeyi hissetti. Bu, sıradan bir tanışma değildi. Eve vardıklarında Aras durdu. “Yarın görüşürüz,” dedi. İkra başını salladı. “Görüşürüz.” O gece İkra defterine şunu yazdı: “Bazı insanlar sessizdir. Ama yanındayken gürültü susar.” Ve ilk kez… Yalnız hissetmedi.