Bölüm 1

BÖLÜM 1 – Mavinin Sessizliği Mavi. İkra için mavi, sadece bir renk değildi. Mavi; konuşamadığı cümleler, içine attığı duygular ve kimseye anlatamadığı hayallerdi. Gökyüzüne baktığında hissettiği o hafif boşluk… Denizin kenarında durduğunda kalbine dolan o tuhaf huzur… Hepsi maviydi. İkra on üç yaşındaydı ama kalbi bazen çok daha büyüktü. İnsanların arasında yürürken görünmez olmayı isterdi. Kimse ona dönüp bakmasın, kimse “Neyin var?” diye sormasın isterdi. Çünkü cevap vermek zor gelirdi. Bazı duygular kelimelere sığmazdı. Bu yüzden defterleri severdi. Siyah kaplı, kenarları biraz yıpranmış bir defteri vardı. Onu yastığının altına saklar, kimse görmesin diye dikkat ederdi. O defter onun en yakın arkadaşıydı. Defter yargılamazdı. Defter susardı. Defter anlardı. Her gece ışığı kapatmadan önce defterini açar, kalemini eline alırdı. Bazen sadece tek bir cümle yazardı. Bazen sayfalar dolusu… Ama hep dürüst yazardı. “Bugün yine kimse beni fark etmedi.” “Keşke biri gözlerimin içine baksa.” “Keşke biri sessizliğimi duysa.” Okulda herkes onu “sessiz kız” olarak tanırdı. Öğretmenler dersini dinlediğini bilir, arkadaşları varlığını neredeyse unuturdu. İkra arka sıralarda oturur, camdan dışarı bakar, düşüncelere dalardı. Zil sesleri, koridor gürültüleri, kahkahalar… Hepsi uzaktan gelirdi ona. Ta ki o güne kadar. O gün okul kapısından içeri girdiğinde havada bir gariplik vardı. Sanki zaman biraz yavaşlamıştı. Öğretmen sınıfa girdiğinde arkasında birini getirdi. Herkes sustu. “Sınıfımıza yeni bir öğrenci katıldı,” dedi öğretmen. İkra başını kaldırdı. Siyah saçlı bir çocuk duruyordu kapıda. Bakışları derindi. Gözleri sanki çok şey görmüş gibiydi. Üzerinde mavi bir mont vardı. İkra’nın kalbi o an sebepsizce hızlandı. “Adın ne?” diye sordu öğretmen. “Aras,” dedi çocuk. İkra ismi duyduğu anda garip bir his yaşadı. Sanki bu isim, bir yerlerden tanıdıktı. Aras arka sıralara geçti. Tam İkra’nın iki sıra arkasına oturdu. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Aras konuşkan değildi. Ama sessizliği farklıydı. Tenefüslerde cam kenarında durur, dışarıyı izlerdi. İkra da defterine yazardı. Bazen İkra arkasını dönerken Aras’ın ona baktığını hissederdi. Ama göz göze geldiklerinde ikisi de hemen bakışlarını kaçırırdı. Günler geçti. Sessiz bakışlar çoğaldı. Bir gün İkra dalgınlıkla defterini sırasının üzerinde unuttu. Kalbi duracak gibi oldu. Koşarak sınıfa döndüğünde defteri birinin elindeydi. Aras. “Bu… senin mi?” dedi sessizce. İkra donup kaldı. Başını yavaşça salladı. “Özür dilerim,” dedi Aras. “Yanlışlıkla birkaç satır gördüm.” İkra’nın yüzü kızardı. Kalbi deli gibi atıyordu. “Yazıların…” dedi Aras duraksayarak. “Çok gerçek.” O an İkra ilk kez birinin onu gerçekten gördüğünü hissetti. Belki de… Mavi artık yalnızlık demek değildi.