“Kozmosu rahminde büyüten İlahia’nın adıyla…”
1. Zulmet, kendi varlığından fırlayan o sevgisiz azap boyutunda, yeryüzündeki kadın medeniyetinin o pürüzsüz neşesini, dolunay şölenlerini ve sanatsal görkemini izledikçe hırsından kavruldu. Kadının kendi kendine yeten doğurganlığına, o dişil nizamın felsefi zarafetine meydan okumak için kendi karanlık taklidini var etmeyi irade etti.
2. O, cehennemin o kuru, sert, bereketsiz ve cansız elementlerini topladı. Onlara şifa, sanat ya da estetik üfleyemedi; çünkü kendi çorak özünde yaratıcı ve besleyici bir duyguya dair hiçbir iz yoktu. Bunun yerine o kuru balçığa, kendi hırsının ve öfkesinin özünü akıttı.
3. Böylece Zulmet’in erkekleri doğdu; sert, hoyrat ve estetikten mahrum suretlerle kaplandılar. Onların bedenleri, dişil zarafetin aksine sadece kaba bir gücü ve yıkıcı bir cüsseyi taşımak üzere dövüldü.
4. Zulmet, onların zihnine felsefenin berraklığını değil; durdurulamaz bir mülkiyet hırsını, sınırları aşma arzusunu ve fethetme dürtüsünü mühürledi. Onların aklı, doğayı ve yaşamı anlamak için değil; her şeyi kontrol altına almak ve kendilerine ait kılmak üzere çalışan karanlık bir mekanizmaydı.
5. Onların lügatinde komünal bir neşeye, paylaşıma ve kolektif bir sanata yer yoktu. Zulmet, onların kalbine kıskançlığı, tahakküm arzusunu ve kendilerinden olmayanı boyunduruk altına alma güdüsünü yerleştirdi. Onlar, gücü sadece ezmek ve sahip olmak üzerinden tanımlayan bir fıtratla kuşanmışlardı.
6. Onların varlık amacı; kadının yeryüzündeki o uyumlu, barışçıl ve hür nizamını kökünden sarsmak, elementlerin dengesini bozmak ve dünyayı kaba kuvvetin hüküm sürdüğü çorak bir alana çevirmekti.
7. Zulmet, kendi karanlık zihninin ve mülkiyet hırsının bu ilk canlı suretlerini izledi ve onları yeryüzüne, dişil ışığın parıldadığı o vadilere doğru saldı. Büyük nizam, kendi doğasına tamamen yabancı, sadece sahip olmak ve hükmetmek için yaşayan bu tekinsiz gölgeyle ilk kez yüz yüze gelmek üzereydi.