Bölüm 3

Akıncı ile gece yaptığımız görüşmenin sonunda ona yardım etmeye karar verdim ama bazı şartlarım vardı. Tabii kahramanlık karın doyurmuyor; evde ekmek alacak para bile kalmamıştı, acilen bir iş bulmam gerekiyordu. Araştırırken Milli Arşiv’de öğretmenlik kadrosunun bana çok uygun olduğunu fark ettim ve hemen başvurumu yaptım. Hayret doğrusu, saniyesinde kabul edildim! Millet atanmak için kendini parçalarken benim tek tıkla işe girmem garibime gitmedi değil; bu işte bir bit yeniği vardı ama neyse... ​Her zamanki gibi akşam haberlerini açmış izliyordum. Ekranda mor ve grimsi bir gaz püskürten tuhaf bir adam belirdi; haberciler korkudan çekim bile yapamıyordu. Hemen kolyeme uzandım. ​Saniyeler içinde mat siyah, karbon fiber plakalarla güçlendirilmiş kostümüm vücudumu bir deri gibi sardı. Yüz hatlarımı keskinleştiren aerodinamik maskemi takıp aynaya baktığımda, o artık "öğretmen Merve" değil, karanlığın içindeki Sasgas’tı. Motoruma atladığım gibi olay yerine damladım. ​Vardığımda Akıncı ve o tuhaf adam (Kardek) karşı karşıyaydı. Gizlenip onları izlemeye başladım. "Ooo, kolay gelsin! Ne yapıyorsun böyle?" dedi Akıncı dalga geçerek. Kardek hırladı: "Görmüyor musun, boyama yapıyorum! Halbuki öğretmenlerim hep açık renkler kullanmamı isterdi ama böylesi çok daha güzel." Akıncı lafı yapıştırdı: "Keşke öğretmenlerini dinleseydin soba borusu!" "Aaa, yapma kardek de bana!" Akıncı kahkahayı patlattı: "Ne? Ördek mi?" ​Bu şakası gerçekten komikti. Kardek iyice çileden çıkıp saldırıya geçtiğinde bir süre araya girmedim; Akıncı'nın dövüş stilini, hamlelerini dikkatle inceledim. Tam zamanı geldiğinde, siyah zırhımın içindeki o asil duruşumla saklandığım yerden gölgelerin arasından süzülerek çıktım. ​"Amacın ne senin? Gerçekten sadece boş beleş dikkat çekmek mi?" dedim alaycı bir sesle. Kardek sinirle bağırdı: "Sana mı soracağım bayan çok bilmiş!" Yüzümdeki (maskenin altındaki) gülümseme yayıldı: "Galiba birinin zoruna gitti... Ne dersin Akıncı?" Akıncı bana dönüp onayladı: "Bu görüşüne kesinlikle katılıyorum." ​Kardek köşeye sıkıştığını anlayınca geri çekilmeye başladı: "Sizinle daha işimiz bitmedi! Geri geleceğim Akıncı ve Bayan Sindirella!" Akıncı arkasından seslendi: "Olur olur, yine bekleriz!" ​Kardek uzaklaşınca Akıncı bana döndü, ses tonu yumuşamıştı: "İsterseniz sizi evinize ben bırakabilirim hanımefendi?" Hafifçe gülümsedim: "Yok, teşekkürler beyefendi. Müsaadenizle ben kendi motorumla gitmeyi tercih ederim." O da gülümsedi. Kısa bir sessizliğin ardından motoruma atlayıp yola koyuldum. Ara sokağa girdiğimde mekanizma çalıştı; kostüm ve maske üzerimden sıyrılıp kolyenin içine hapsoldu. Sonunda eve gidip rahat bir uyku çekebilecektim... Ya da ben öyle sanıyordum.