Yiğit, Mert'in evinden ayrıldıktan sonra uzun süre arabada oturdu.
Ellerini direksiyonun üzerinde tutuyor, fakat arabayı çalıştırmıyordu.
Mert'in söyledikleri kafasında dönüp duruyordu.
“Telefon bir anda kesildi.”
Bir insanın en yakın arkadaşının ölümünden hemen önce yardım istemesi normaldi.
Ama Mert'in tavırları normal değildi.
Özellikle de Yiğit ona Baran'ın yardım istediğini söylediğinde yüzünün değişmesi...
Yiğit bir süre sessizce ön camdan dışarı baktı.
Sonra aklına Baran'ın telefonu geldi.
Olay yerinden ayrılırken polislerden biri telefonu inceleme için teslim edecekti. Ancak Yiğit, polislerin yanından ayrılmadan hemen önce telefonu almış ve cebine koymuştu.
Şimdi telefonu çıkardı.
Ekranı açtı.
Baran'ın son aramalarına baktı.
Son görüşme Mert'leydi.
Üstelik Baran'ın ölümünden kısa bir süre önce.
Yiğit kaşlarını çattı.
Ekranın fotoğrafını çekti.
Sonra mesajlara girdi.
Birkaç eski konuşmayı inceledi.
Çoğu sıradandı.
Fakat bazı mesajların arasında silinmiş konuşmaların bıraktığı boşluklar vardı.
Yiğit ekranı birkaç kez aşağı kaydırdı.
Bir şey bulamıyordu.
Ama o boşluklar nedense daha fazla dikkatini çekiyordu.
Telefonu kapattı.
“Bir şey saklıyorsun, Mert.”
Baran'ın telefonunu cebine koydu.
Tam arabayı çalıştıracakken başka bir düşünce aklına geldi.
Eski ev.
Babası fotoğrafı gördüğünde neden susmuştu?
Ve daha önemlisi...
Neden o fotoğraf Erdem'e gönderilmişti?
Ertesi sabah Yiğit bilgisayarının başına oturdu.
Fotoğraftaki evi mümkün olduğunca detaylı incelemeye başladı.
Duvarlar.
Pencere şekilleri.
Giriş kapısı.
Evin çevresindeki arazi.
Fotoğrafta küçük görünen ayrıntıları tek tek büyüttü.
Bir süre sonra eski bir haber sitesinde benzer bir fotoğraf buldu.
Başlık yıllar öncesine aitti.
Yiğit haberi açtı.
“Şehir dışındaki kullanılmayan müstakil evle ilgili soruşturma...”
Haberi okumaya devam etti.
Fakat yazının büyük bir bölümü silinmişti.
Yiğit aşağı kaydırdı.
Son satırlardan birinde bir şirket adı gördü.
Söken Grup.
Yiğit'in eli fare üzerinde dondu.
“Erdem...”
Tam o sırada sayfa yenilendi.
Haber kayboldu.
Yiğit birkaç kez geri dönmeye çalıştı ama sonuç alamadı.
“Ne oluyor?”
Ekrana tekrar baktı.
Sayfa artık bulunamıyordu.
Yiğit telefonunu çıkarıp fotoğrafı açtı.
Eski ev.
Söken Grup.
Erdem.
Üçü artık aynı yerde birleşiyordu.
Akşamüstü Erdem'in çalışma odasının kapısı açıldı.
Erdem başını kaldırdı.
“Bir şey mi oldu?”
Yiğit içeri girdi.
“Baba, Söken Grup'un geçmişte bu evle bir bağlantısı var mıydı?”
Erdem'in yüzündeki ifade bir anda değişti.
Çok kısa sürmüştü.
Ama Yiğit görmüştü.
“Ne saçmalıyorsun?”
“İnternette eski bir haber buldum.”
“Eski haberlerin peşinden gitme.”
“Peki neden?”
Erdem ayağa kalktı.
“Çünkü geçmişte kalması gereken şeyler vardır.”
Yiğit babasına baktı.
“Sen o evi tanıyorsun.”
Erdem cevap vermedi.
Bu sessizlik, Yiğit için cevaptan daha güçlüydü.
Tam odadan çıkacakken Erdem'in telefonu çaldı.
Erdem ekrana baktı.
“Abin.”
Yiğit durdu.
Erdem telefonu açtı.
“Ne zaman geliyorsun?”
Karşı taraf konuştu.
Erdem'in yüzü ciddileşti.
“Tamam. Geldiğinde doğrudan eve gel.”
Telefon kapandı.
Yiğit babasına döndü.
“Gerçekten neden geliyor?”
“Şirket işleri.”
“Başka bir şey yok mu?”
Erdem ona baktı.
“Yok.”
Yiğit odadan çıktı.
Ama artık babasının hiçbir cevabına eskisi kadar kolay inanmayacaktı.
Gece olduğunda...
Şehrin başka bir yerinde, perdeleri tamamen kapalı bir odada tek bir masa lambası yanıyordu.
Maskeli kişi masanın başında oturuyordu.
Önünde birkaç dosya vardı.
Bazıları eskiydi.
Kenarları yıpranmış, sayfaları sararmıştı.
Bazılarının üzerinde tarih vardı.
Bazılarında ise yalnızca isimler.
Masanın ortasında Baran'ın fotoğrafı duruyordu.
Fotoğrafın üzerine kırmızı bir çizgi çekilmişti.
Baran artık listenin bir parçası değildi.
Maskeli kişi fotoğrafın yanındaki diğer dosyaları açtı.
Her birinde farklı yüzler vardı.
Bazıları gençti.
Bazıları yıllar önce çekilmiş fotoğraflardan oluşuyordu.
Fakat hepsinin ortak bir noktası vardı.
Aynı geçmiş.
Maskeli kişi bir dosyadan başka bir fotoğraf çıkardı.
Bu kez fotoğrafta takım elbiseli genç bir adam vardı.
Gülümseyerek kameraya bakıyordu.
Oldukça sıradan görünüyordu.
Maskeli kişi fotoğrafa uzun süre baktı.
Sonra fotoğrafın arkasını çevirdi.
Birkaç tarih.
Kısa notlar.
Bir adres.
Ve tek bir kelime.
Söken.
Fotoğrafı tekrar çevirdi.
Adamın yüzüne baktı.
Sonra masanın üzerindeki başka bir belgeyi aldı.
Adamın adı yazıyordu.
Bu isim, Baran'ın hemen altında yer alıyordu.
Maskeli kişi parmağını ismin üzerinde gezdirdi.
Fakat kırmızı kalemi eline almadı.
Henüz değil.
Dosyadan başka bir kâğıt çıkardı.
Bu kez Erdem'in adı vardı.
Yanında birkaç tarih ve soru işareti bulunuyordu.
Maskeli kişi kâğıdı dikkatlice inceledi.
Bir süre sonra dosyanın başka bir sayfasını açtı.
Yiğit'in fotoğrafı çıktı.
Maskeli kişi birkaç saniye durdu.
Sonra fotoğrafı diğerlerinin yanına koydu.
Onun üzerine herhangi bir işaret koymadı.
Sadece baktı.
Ardından fotoğrafı tekrar dosyaya kaldırdı.
Telefonunu eline aldı.
Bir numarayı aradı.
Karşı taraf açtı.
Maskeli kişi konuşmadı.
Birkaç saniye boyunca karşı tarafı dinledi.
Yüzünde hiçbir ifade yoktu.
Sonunda sadece:
“Tamam.”
dedi.
Kısa bir sessizlik daha oldu.
Maskeli kişi gözlerini masadaki fotoğrafa çevirdi.
“Hayır. Şimdilik dokunma.”
Dinledi.
“Ne kadarını öğrendiğini bilmiyoruz.”
Bir süre daha bekledi.
“Tamam. Sonra konuşuruz.”
Telefonu kapattı.
Odanın sessizliği yeniden geri geldi.
Maskeli kişi sandalyeye yaslandı.
Masadaki isimlere tek tek baktı.
Baran'ın üzeri çizilmişti.
Bir sonraki isim hâlâ duruyordu.
Erdem'in adı ise listenin çok daha aşağısındaydı.
Fakat onun yanında başka bir işaret vardı.
Kırmızı değil.
Siyah.
Maskeli kişi kalemi eline aldı.
Bir an tereddüt etti.
Sonra kalemi masaya bıraktı.
Henüz zamanı değildi.
Dosyayı kapattı.
Fakat masadaki tek bir fotoğrafı dışarıda bıraktı.
Takım elbiseli genç adamın fotoğrafı.
Fotoğrafa son kez baktı.
Sonra ışığı kapattı.
Oda karanlığa gömüldü.
Yeni isim henüz çizilmemişti.