Kuzey’in o son cümlesi, koridorun soğuk duvarlarına çarpıp yankılanırken Arya yerinde çakılı kalmıştı. Kimse, ama hiç kimse ona bu kadar doğrudan ve pervasızca "yapay" dememişti. Yüzlerce insan ona iltifat yağdırır, binlercesi fotoğrafını beğenir ama kimse o sahte gülümsemenin ardındaki boşluğu görmeye cüret edemezdi.
Arya, üzerindeki şoku atıp soğuk bir ifade takınmaya çalıştı. "Senin işin sadece fotoğraf çekmek, Kuzey," dedi, sesine mümkün olduğunca küçümseyici bir tını ekleyerek. "Gördüğün şey sadece bir 'ana' değil, benim profesyonel kimliğim. Hakkında hiçbir şey bilmediğin birini yargılamak... Bu da senin profesyonelliğin mi?"
Kuzey’in dudaklarının kenarında belli belirsiz bir alaycı gülümseme belirdi. Makinesini çantasına yerleştirirken gözlerini bir an bile Arya’nın gözlerinden ayırmadı. "Hakkında hiçbir şey bilmediğim doğru. Ama gözlerin, o sürekli baktığın telefon ekranından çok daha fazlasını anlatıyor. Ve inan bana, o anlar en çok senin işine yarayacak olanlar."
Arya tam bir şey söylemek için ağzını açmıştı ki, koridorun diğer ucundan menajerinin telaşlı sesi duyuldu. "Arya? Neredesin? Sahneye çağrılıyorsun, insanlar seni bekliyor!"
Arya hızla başını o yöne çevirdi ve derin bir nefes alıp o "kusursuz" maskesini yeniden yüzüne yerleştirdi. Tekrar Kuzey’e döndüğünde, adamın karanlığın içinde gözden kaybolmak üzere olduğunu gördü.
"O fotoğrafı sil," dedi Arya, sesi bu kez bir ricadan ziyade bir emirdi.
Kuzey duraksadı, arkasına dönmeden omzunun üzerinden baktı. "Silemem. O an, bu gecenin tek gerçek şeyiydi."
Arya, davetin geri kalanını nasıl geçirdiğini pek hatırlamıyordu. Sahneye çıktı, konuşmasını yaptı, binlerce selfie çekildi ama zihni sürekli o koridordaki tütün kokusuna ve Kuzey’in vizöründen yansıyan o sert bakışlara takılı kalmıştı. Gece bittiğinde, evine döndü ve elinde telefonuyla yatağına uzandı.
Her zaman yaptığı gibi sosyal medya hesabını kontrol etti; gelen binlerce beğeni, yorumlar... Hepsi her zamanki gibiydi. Ama bu kez, hiçbiri Arya’ya o tanıdık tatmini vermiyordu. Telefonunu kenara fırlattı ve tavanı izlemeye başladı. İlk kez, bir başkasının onu "gerçekten" görmesi Arya’nın zihninde bir şeyleri sarsmıştı.
Ertesi sabah uyandığında, ajansından gelen bildirim sesiyle irkildi. Yeni büyük proje, "Modern İkonlar" çekim serisi için fotoğrafçı ekibi belirlenmişti. Arya, merakla ekip listesini aşağı kaydırdı. İsimlerin arasında duraksadı.
Baş Fotoğrafçı: Kuzey Erim
Arya telefonu yatağın üzerine bıraktı ve elleriyle yüzünü kapattı. Kuzey haklı mıydı? Bu iş projesi, Arya'nın sadece kariyeri için değil, kendi gerçeğiyle yüzleşmesi için de bir dönüm noktası mı olacaktı?
