Sonunda kütüphaneye vardık. Herkes sessiz sakince ders çalışıyordu. Bu sessizliği özlemiştim. Ebeveynlerim ve abim arasındaki kavgalardan sonra burası cennet gibiydi. Bugün cumaydı. Herkes evlerine giderdi çünkü yatılı kaldıkları bu yurttan sıkılırlardı. Bense ailemden kurtulmak için buradaydım. Uzaklaşmak için…
”Bu sessizliği çok özlemişim.” dedim farkında olmadan.
“Bende. Ebeveynlerimin inişli çıkışlı ilişkisi yüzünden her gece kavga sesi duymaktansa burada kalmak daha iyi oluyor.”
Sonra durdu ve bana baktı.
“Nedenini bile sormamıştın doğru ya.”
”Sen anlat. Ben seni dinlerim.” Neler diyordum ben.
”Beni dinleyecek birisinin olması güzel ama benim merak ettiğim senin hikayen. Tabi paylaşmak istersen. Sen neden bu sessizliği özledin?”
İnanmıyorum. Babası ünlü bir şirketin sahibi olan çocuk beni soruyordu, beni anlamaya çalışıyordu.
”Abim Buğra, anne ve babamla çok kavga eder. Anne ve babam yaptığı şeyin yanlış olduğunu düşünüyor.”
“Abin madde mi kullanıyor? Ah, özür dilerim.”
”Önemli değil ve hayır o madde kullanmıyor. O sanat yapıyor. Portreler çizip satıyor. Yurtdışına satıyor ancak annem ve babam onun doktor veya mühendis olmasını istiyor. Ama o gitti. Yurtdışına kaçtı ve bir daha ne benimle be de anne ve babamla görüşmedi. Sadece bir kez aradı beni. Onda da dediği şuydu: “Seni sonra arayacağım. Kendine dikkat et prenses.” Bir daha da aramadı.”
Derin bir sessizlik ardından çalışmaya başladık. Saat 22.00’da çalışmamızı bitirdik. Kütüphane bizim okulun kütüphanesi olduğunun çantalarımız orada bıraktık ve dışarı çıktık.
Sahil kıyısına doğru yürürken acıktığımı hissettim.
”Yemek yiyebilir miyiz?” dedik ikimizde aynı anda.
Kahkahalara boğulduk. Sanırım sandığım kadar kötü bir çocuk değil. Bir restorana oturduk ve tam o sırada telefonum çaldı. Arayan annemdi ve bana bu hafta gelip gelmeyeceğimi, beni çok özlediğini söyledi. Bense sadece gelmeyeceğimi ve beni merak etmemesini söyledim. On dakikalık bir konuşmanın ardından Aras’ın da birisiyle yazıştığını gördüm. Kafasını bana çevirdi.
”Annem. Merak etmesin diye yazdım.” dedi.
”Yemeğimizi bitirdikten sonra okulun zorba kızlarınında orada olduğunu fark ettim. Aras tuvalete gidip geleceğini söyledi. Üçlü zorba grup masaya geldi.
”Bak kızım, kocamdan uzak dur!”
”Evet, eniştemizden uzak dur!”
”Onlar böyle söylenirken Aras’ın geldiğini fark ettim. Bana söylenmekten fark etmemişlerdi. Elimle yardım işareti yaptım. Aras bana göz kırptı ve masaya geldi.
”Hadi, sevgilim kalkalım.” deyip elimi tuttu. Anlık şoka girsem de rol yaptığını anladım ve uyum sağladım. Zorbalar ağızları açık şekilde bizim gidişimizi izledi.
Restorandan çıkınca tekrardan gülmeye başladık.
“Baksana, bana moral oldun. Annemler eve gelmem için bana yalvarıyordu sanırım gideceğim. Bunu ara sıra yapalım Maral.”
”Yaparız ve bende eve gideceğim.”
Kütüphaneye dönüp çantamızı aldık ve odalarımıza gidip eşyalarımızı topladık. Ben otobüse bindiğimde onun da orada olduğunu gördüm. Şaşırdım. Yanıma oturdu. Yol boyunca konuşmadık ve eve giderken evlerimizin yan yana olduğunu gördüm. Tesadüfler gittikçe sıklaşıyordu. Bana el salladı ve bende ona salladım. Eve gittim. Annem ve babam bana sıkıca sarıldılar.
Onlarla sohbet ettikten sonra bir bildirim geldi. Baktığımda bilinmeyen bir numaradan bir mesaj vardı. Aceleyle çantamı karıştırdım. Aras’ın bana verdiği kağıda baktım ve evet bu onun numarasıydı. Onu kaydettikten sonra mesajı okudum: Camdan dışarı bak!
Baktığımda diğer evden bir fener gözümü aldı. “Feneri indirsen hiç fena olmaz.” yazdım.
Sonra da fenerin ışıkları söndü. Karşıdan bana el salladı ve bir mesaj geldi: Selam komşu kızı!
Güldüm. “Selam komşu çocuğu! Artık ben gidiyorum dizi izleyeceğim.”
”Görüşürüz komşu kızı. Yarın planın var mı?”
”Yok.”
”İyi yarın beraber gezelim mi?”
”Olur. Yarın görüşürüz.”
”Görüşürüz.”