MAHKÛMİYET

"Benden korkuyor musun?" Nefesi yüzüme vuruyordu, fazlasıyla yakındık ve bundan hiç rahatsız olmuyordum. Gözleri gözlerimde değil yüzümün diğer kısımlarında dolanıyor, arada ise vücuduma kayıyordu. Yakınlığının ve bakışlarının etkisinde olduğumdan dolayı sorusunu algılayıp cevap vermem gecikmişti ancak bunu sorun etmişe benzemiyordu. "Korkmam gerekiyor mu?" diye sorarak açık uçlu bir cevap verdiğimde dudaklarının kıvrıldığına şahit oldum. Çenemi tutan elini yanağıma doğru taşıdı. Elinin tersi ile yanağımı okşamaya başladığında gözlerimi kapatmayı istemiştim. "Hiçbir zaman," diye fısıldadı. "Çıplak ellerimle tenine dokunamayacak olmak öyle canımı yakıyor ki..." Yutkundu. "Ellerimde yüzlerce insanın kanı var ve bunun sebebi; ülkenin adaletsizliğe mahkûm oluşu." Kolunu yavaşça, acele etmeden belime sardı. Eli bel çukuruma yerleştiğinde başını hafifçe kaldırıp burnunu saçlarıma değdirdi. Derin bir nefes aldığında gözlerimi kapattım. "Ülkem için, adalet için yaptığım hiçbir şeyden ne pişman oldum ne utandım. Ancak bu kanlı, kirli ellerimle tenine dokunamayacak olmak içimde bir pişmanlık uyandırıyor. Aynı zamanda o kadar çok dokunmak istiyor olmak fazlasıyla utandırıyor, buna hakkım yok çünkü. Karanlık ruhumun temiz ruhunu yok etme ihtimalinden, kanlı ellerimle tenini kirletme ihtimalinden daha çok korktuğum bir şey yok. Sana olan mahkûmiyetim, hiçbir mahkûmiyet gibi değil. Bu mahkûmiyet; boyun eğeceğim tek ve asla son bulmayacak ebedî bir mahkûmiyet, sevgilim." --- HİKÂYENİN İÇİNDE GEÇEN OLAYLAR, HİKÂYENİN GEÇTİĞİ ZAMAN, GEÇTİĞİ MEKANLAR, KİŞİLER TAMAMEN KURGUDAN İBARETTİR.