Hayatımın sadece bir anında gerçekten yaşadığımı hissetmiştim.
Küçük kardeşimi gördüğüm ilk andı. Doğduğunda ne olduğu bilinmeyen bir hastalıkla doğmuştu. Doktorlar, ne yapacaklarını şaşırmıştı. Devlet ile görüşülmüş, ardından kardeşim doktorların dışında kimsenin girilmesine izin verilemeyen bir odada tedavi altına alınmıştı. Bunun sebebi ilk kez görülen hastalığın salgın yaratma ihtimaliydi. 20 gün süre verilmişti. Eğer 20 gün içerisinde hastalığın ne olduğu belirginleşmez, tehlikeli olup olmadığına kesin bir karar verilmez ise kardeşimi öldüreceklerdi.
Bu hastalık, aynı zamanda annemin vefatına sebep olmuştu. Henüz onun yasını tutamadan kardeşimin ölme ihtimalinin acısıyla sınanmıştım. Yaşadığım en zor zamandı, o 20 gün geçirdiğim en kötü zamandı. Ancak bitmişti, acı ve izleri geçmese de bitmişti.
20 günün sonunda bulaşıcı olmadığı belirlenmişti. Bunun sayesinde ise onu görme hakkına sahip olmuştuk. O anı hatırladığım her an, sanki o andaymışım gibi hissediyorum. Heyecanlı. Heyecanı ilk ve son kez o zaman tatmıştım.
Babamla birlikte kol kola sarılmış, perdenin arkasında perdenin aralanmasını bekliyorduk. Hemşirelerin yavaş yavaş araladıkları perdeyle birlikte, küçük kuvözün içinde onu gördük. Küçücük elleri vardı, asla hareketsiz durmayan. Küçücük ayakları ve küçük bacakları, sanki karşısında biri varmış gibi havaya tekme atan. Yüzü bir meleğin yüzü gibiydi. Fındık bir burnu vardı, gözleri kapalıydı. Saçları yeni doğan bir bebeğe göre bir tık daha fazlaydı, sarıydı. Anneme benziyordu.
Hipnoz olmuş bir şekilde onu izliyordum. Her hareketini, her saniyesini. Öyle güzeldi ki, büyülenmiştim. Her şeyi unutturmuştu. Acıyı, öfkeyi, nefreti. Yaşananları.
Sadece o an vardı. O vardı. Titrek bir nefes almıştım, sanki ilk nefes alışımdı. Kalbim heyecanla atıyordu, ilk defa attığını hissetmiştim. Gerçekten yaşadığımı ilk kez hissetmiştim.
Şu an ise, seneler sonra yeniden; gerçekten yaşadığımı hissettiren ikinci anı yaşıyordum. Heyecanlı bir şekilde bekliyordum, tıpkı o an gibi. Dakikalar geçmek bilmiyordu ancak sabrediyordum. Sonunda yaşayacağım an için sabrediyordum. Buradaki herkes gibi.