Parmağımdaki yüzüğe baktım, sonra da ona. Yavaşça masadan kalktım ve masaya bir miktar bahşiş bıraktım. Gözlerimin dolduğunu, burnumun keskin bir şekilde yandığını hissederek hızla kafeden çıktım. Attığım her adımda parmağımdaki o metal parçasının ağırlığı daha da artıyor, beni kendi gerçekliğime bağlıyordu.
Bora'nın bizim için ayarladığı ev oldukça lükstü. Daha ortada resmi bir evlilik, hatta doğru düzgün bir söz bile yokken valizlerim çoktan buraya taşınmıştı. Kalacağım odaya şöyle bir bakarken içimi amansız bir huzursuzluk kapladı. Onunla aynı odada mı kalacaktım? Ailesi ve dışarıdaki herkes öyle sanıyordu ama kafamdaki plan netti: Herkes uyuyup el ayak çekilince sessizce yan odaya geçecektim.
Kafesdeki o buz gibi buluşmanın ardından Ömer arabamın kapısını açıp binmeme yardımcı oldu. Kendi evimde, ailemin yanında geçireceğim son birkaç günüm kalmıştı. Önümüzde sadece hızlıca kıyılacak bir yıldırım nikahı ve ardından yapılacak bir düğün vardı. Öğrenmiştim ki kına gecesi yapmak onların geleneklerinde yokmuş. İçimden ayıplamadan edemedim; ne kadar medeniyetsizce bir yaklaşım...