Ailecek eve döndüğümüzde hızla odama çıktım. Babam bir konuşma yapacağı için üzerime güzel bir elbise giydim ve aşağı kata indim, oturma odasına annem kız kardeşim ve erkek kardeşim vardı, babam hepimizden sonra gelirdi. "İyi akşamlar herkese" dedim annemin yanına oturarak
"Hoşgelidn güzel kızım benim" dedi annem gözlerime bakarak.
"Hayırdır anne? İlk kez sevgi patlaması yaşadığını görüyorum, ablama bu kadar sevgi gösterirken biz neredeyiz?" Dedi Yakup. Annem ve kız kardeşim Yaren kıkırdadı.
Annem oğluna baktı"Yok oğlum ne alakası var? Siz hepiniz benim için çok değerlisiniz....babanız geliyor, sessiz olun" annem babama karşı hep böyledir ve saygılıdır. Babamda anneme bu yüzden aşık. Hülya hanım, kendisi saygılı güçlü sevgi dolu ve şefkatli bir annedir. Kendisi her türlü zorluğa karşı geldi, yeri geldi dışlandı yeri geldi küçük düştü ama hep dik durdu. Babam koltuğa oturdu
"Canım çocuklarım" dedi babam "nasılsınız?" Diye devam etti önce kardeşlerime sonra baba bakarak
Yakup geriye yaslandı. "İyiyiz valla ne yapalım"
"Babacığım? Sen ne yaptın bu gün arkadaşınla" dedi babam yarene dönerek. Yarenin gözleri parladı.
"Bugünmü!? Heee, barbielerden oyunlar oynadık arkadaşımla"
Biz hep böyle mutlu bir aileyiz, sıkıştığımız zamanlar oldu elbet ama hepsinin üstesinden geldik. Diğer aileler gibi cringe değiliz. Ha bide Hiranur ablam var, en büyüğümüz. Hemşire olduktan sonra başakşehirde çalışmaya başladı ve orada evlendi. Babam önce bana sonra herkese baktı.
"Sizi bugün buraya toplamamın sebebi..." diyerek duraksadı babam ve bana döndü "aslında ablanız."
Tüm gözler üzerime çevirilirken ne? Diye bir kelime döküldü dudaklarımdan.
Fatih bey:- Nisa, güzel kızım. Biliyorsun üniversitedesin ama, seni başarılarının dolayı erken mezun edecekler, Çeviker ailesi ünlü bir mafya biliyorsun...
Çeviker ismini duyar duymaz kulaklarım bir bıçakla kesildi sanki. Babam devam etti.
"Ve seni beğendikleri için oğullarıyla evlendirmek istiyorlar. Bora erhan çeviker yani."
Erhanın ismini duyar duymaz, kalbimin teklediğini hissettim. Yakup babama döndü "ama baba, ablam daha çok küçük! Olmaz öyle şey."
Babam devam etti yerdeki halıya odaklanarak"biliyorum oğlum. Yaren, tatlım odana çıkarmısın"
Yaren odasına çıkarken benim kafamda hala o kelimeler dönüyordu gözüm karardı, oturduğum koltuğun kenarına tutunmaya çalışırken annem ve yakup yanıma geldi
Annem elini sırtıma götürdü "kızım iyimisin?"
Oysa ben hiç iyi değildim. Yakup elinde kolonya ile dönerken yanıma çöktü ve bileğime dökerek ovuşturdu. Herkesin soruları altında kalmıştım.
Bu kadar mıydı nisa? Sen bu kadar mıydın?....
Kendimi sorgularken iyi olduğumu hissederek babam devam etti "Eğer kabul etmezsek tüm itibarımız ve gururumuzu yere sereceklerini söylediler. Ama eğer istemiyorsan önemli değil kızım. Sen daha önemlisin."
Tüm emeklerimiz ve itibarımız boşa gidecekti. Buna izin veremezdim ve babamı da üzmelerine izin veremezdim babam kararımı sorunca cevapladım "sadece sizin için yapacağım."
Ve ben hayatımın beni nereye sürükleyeceğini bilmeden. Kararımı verdim. Evleniyordum.
