Bugün hava, her zamankinden biraz daha soğuktu, eh normal kışa giriyoruz, götumuzun donması normal, bu lüks binadaki davette ailem başka bir aile ile konuşurken ben balkonda yarım kalan şarabımı içmeye devam ediyordum. Ve yanıma, uzun esmer ve kas yapılı bir genç geldi.
"Selam" dedi donmuş bir ifadeyle.
"Selam" diye karşılık verdim, soğuk İstanbula bakarak
"Bir yerden sizi tanıyor gibiyim hanımefendi" deyince ona baktım. "Hiç karşılaştık mı? "
"Sanmıyorum, sizi ilkez görüyorum" dedim. Ama gözlerim yüzünü incelediğimde bir şeyler farkettim. Boynundaki damar....Bu kişi benim ortaokul zorbam bora idi, o damarı nerede görsem tanırım, aynı kehribar göz aynı siyah saç.
GEÇMİŞ......
Nisa, sırasında oturuyordu. Ensesinde bir şaplak hissedince arkasını döndü. Yapan tabi ki de onunla uğraşmaya bayılan bora idi
-hey! Yeter artık bora! Beni bir sal.
Bora gözünü kısıp ellerini cebine e koydu ve uzaklaştı
-ben buyum Akyıldız. Ve bu yüzden bana katlanacaksın.
Nisa öf çekerek çantasından bir kitap çıkardı ve okumaya başladı, ama bilmiyordu ki bora Erhan çeviker ona sırılsıklam aşıktı...
GÜNÜMÜZ.....
Ona bakarken konuştum "Bora?....senmisin"
Bora bana baktı Ve gözümün altındaki ben'e odaklanmış gibiydi "akyıldız?"
Sinirlendim "hah! Nerede olsam kaç yıl geçse peşimi bırakmayacaksın değilmi?!"
Önce bana sonra İstanbula baktı "ben buyum, akyıldız"
Şarabımı tekte bitirdim "sakın birdaha karşıma çıkma! Senin varlığın bike sinir bozucu"
Tiksindiğim o kısık ama muzip sesiyle konuştu"geçmiş geçmişte kaldı, gelecek şimdide"
Hızlı adımlarla içeri girdim ve bana seslendi
-beni ararsın! Okul numaram 103!
Ondan hep nefret ettim, ve eğer bir daha karşıma çıkacak olursa fena bozarım onu!.
