Bölüm 5

Evdekileri uyandırmamak için, ayakkabılarımı elime alıp parmak uçlarıma basarak üst kata çıktım. Nedense Arda'nın kapısı açıktı. Sıcaktan bunalmış olacak ki üzerindeki tek bir şortla uyuyakalmıştı. Benden iki yaş küçük olmasına rağmen, annem hälä ona bebek muamelesi yapıyordu. Ara sıra kız ar- kadaşında kaldığı için geçenlerde babam ciddi şekilde azarla- mış, her akşam evine gelmesi gerektiğini söylemişti. Halbuki gördüğüm kadarıyla şirkette babamdan çok daha iyi çalışan genç bir adamdı o. Amerika'da işletme okumuştu. Girdiğimiz her darboğazdan kurtulmak için çırpınmış ama babamın gizli tutkusunun önüne geçememişti. Yavaşça eğilip saçını okşadım. Odasının kapısını aralık ka- lacak kadar çekip, arkamı döndüğüm gibi annemle burun bu- runa geldim. Sıçrayıp, elimi kalbimin üzerine koydum. "Of, anne, ödümü kopardın!" "Affedersin tatlım, niyetim seni korkutmak değildi. Bu gece geç kaldın." "Son iki gün olduğu için Vahit Ağabey biraz uzattı." "Aman, ağabey deme şu kılıksıza! Herkes gibi Kurt Vahit desen dünya mı durur?!" Adını tükürür gibi söylemiş, eliyle de yaka silkme hare- keti yapmıştı. "Neden onu sevmediğini anlamıyorum anne. O adam, tüm bunlara babama yardımcı olmak için katlanıyor." Kısık sesle konuşurken, benim odama doğru yürüyorduk. "Vardır onun bir çıkarı, yoksa kimse kimseye karşılıksız yardım etmez." Elim kapı kolunda öylece asılı kalmıştı. Her zaman red- dettiğim bir düşünceydi bu. Sanırım ben, insanlıktan ümidini kesmemiş, herkesin birbirine destek olduğu ütopik bir dünya