Bölüm 6

hayal eden son canlıydım. Annem bozulduğumu anlamış ola- caktı ki elini omzuma koydu. "Güzel gamzeli kızım, onun gibi adamlar olmasa, belki ba- ban evine daha da bağlanacak, bu camiayla işi olmayan biri ola- caktı. Biz de bu durumlara düşmeyecektik." Her ne kadar başkasını suçlamak en kolay yol olsa da an- neme daha fazla karşı çıkmadım. Onun gözünden bir damla yaş daha akmasını istemiyordum. "Haklısın anneciğim." Annem gülümseyip, yanağıma bir öpücük kondurdu. "İyi geceler bebeğim, huzurlu bir uyku çekersin inşallah!" "Sana da annem." Kapıyı kapatıp kendimi yatağa bıraktım. Birkaç saat sonra gün ağaracaktı ve ben işe gitmek üzere kalkacaktım. Fakat ne- dense az önce gözlerimin kapanmasına sebep olan uyku ani- den kaçıvermişti. Hatırlıyorum, küçükken erken yatmak istemez ve anneme sorun çıkarırdım. "Yatamam! Uykum kaçtı!" dediğimde, annem çok önemli bir konuyu düşünüyormuş gibi elini çenesine koyar, kaşlarını çatar ve "Hmm," derdi. "Bu odada bir yerlerdedir, şimdi buluruz!" Eşyaların arkasına bakar, oyuncakları karıştırır, kaçan uy- kumu arıyormuş gibi yaparak beni güldürürdü. Sonra da ani- den şaşırmış bir ifadeyle koltuğun arkasına bakakalırdı. "İşte buradaymış! Yalnız, pazarlık ediyor. Derhal yatağa gi- rip gözlerini sımsıkı kapatırsan geri dönecekmiş!" Ben de her ne kadar doğru olmadığını bilsem de bu oyuna kendimi kaptırır, hızla yatağa girer, boğazıma kadar örtüyü çe- kip sımsıkı gözlerimi kapatırdım. Annem de eğilip beni iki gö- zümden öper, "İyi geceler tatlım," derdi.