Bölüm 2

çıkılmaz durumlara bulduğu çözümler ve akıllı hamleleriyle ünlüydü. Ailecek aldığımız karar neticesinde, bu işe başladığı- mız güne kadar onu hiç görmemiştim. Yediğimizin içtiğimizin ayrı gitmediği bu on günde, onun hakkında öğrendiklerim bu kadardı. Sert biri olduğu günler geride kalmıştı ve ben, sanı- rım bu adamı sevmiştim. "Üç gündür hiç kaybetmedin, farkında mısın?" Gülümsedim. İkisi de benden genç olan diğer adamlar şa- kalaşarak masadan kalkmıştı. "Gülüşün babana benziyor." Bu cümle beni şaşırtmıştı. Ne fiziksel olarak ne de karakter olarak babamla birbirimize benzemezdik. Onu tanıdığım bile söylenemezdi. Babamın yıllardır gizli bir hayatı olduğunu bi- liyordum ama bunu hiç sorgulamamıştım. Yıllar içinde birkaç kere batma noktasına gelmiş, hatta annemle çok büyük kavga- lar etmişti. Sanırım bütün olanlara uzaktan bakmak işime gel- mişti. Dört kişilik ailemizde en mesafeli olduğum kişi babamdı ama yine de onu severdim. O ise annem ve kardeşime daha ya- kındı. Her zaman bana uzak olmayı tercih etmişti. Belki de bu sebeple, hayatım, kendimi ona ispat etmekle geçti. Okul öncesi dönemde, IQ seviyemin dâhi düzeyinde olduğu söylenmişti. Sonra bir gün okula başladım tabii. Okulun en iyi yüzen, en iyi piyano çalan, yüksek notlarından dolayı öğretmenlerinden sürekli övgüler alan, belki de en güzel gülen çocuğu bendim. Yine de babamın gözünde hiçbir zaman kardeşim Arda'ya ye- tişemedim. Bütün bunlar yüzünden, yıllar içinde asosyal ve içime kapanık biri oldum. Annem, yaşanan her şeyin farkında olsa da kendimi sadece derslere adamamı kabullenemedi. Hep mazideki o cesur ve tutkulu kızı aradı. "Bir sorun mu var Hazal, daldın?" Vahit Ağabeyin samimi bir endişe içeren sorusuyla ken- dime geldim.