Bölüm 1

İşte bu!" diye haykırdı Vahit Ağabey. Bir anda gözlerim büyüdü. Tepkileri o kadar alışılmı- şın dışındaydı ki on gündür her gün beraber olmamıza rağ- men alışamamıştım. "İşte bu! Kasa kaybetmek üzere. Bu noktada senin yetene- ğin devreye giriyor. Bütün hesapları aklında tuttuysan, artık yerdeki kâğıtları biliyorsundur." Bana bu süre zarfında öğrettiği her şeyi kullanıp, kafamda hesapladığımdan, yerde büyük kâğıtlar kaldığını biliyordum. Vahit Ağabey'in krupiye olduğu oyunda, onun adamlarından ikisi de oynuyordu. Onlara alışmamam için, bu iki kişi her gün değişiyordu. Yıllar önce bu camiadan elini eteğini çekmiş biri olarak bu kadar adamı her gün sokaktan mı buluyordu, işte bunu gerçekten merak ediyordum. Sıra bana döndüğünde kart istedim ve toplam on dokuz yaparak oyunu kazandım. "Helal!" Bir ayağı sakat olduğu halde, kendi etrafında tam tur döne- rek beni kutlayan bu orta yaşlı adama baktım. Eğlenceli ve ek- santrik bir tipti. Yıllar önce baldırına yediği bir kurşun yüzün- den, sağ bacağı aksıyordu. Ona, Kurt Vahit diyorlardı. İçinden