Emre, telefonundaki mesajı defalarca okudu.
"Mafyayı bulmak istiyorsan önce gerçeği öğren."
Numara gizliydi. Mesajın ne zaman gönderildiği bile sistemde görünmüyordu. İçini açıklayamadığı bir huzursuzluk kapladı.
Bilgisayarını tekrar açtı ve son haftalarda işlenen faili meçhul cinayetleri incelemeye başladı. Dikkatini çeken tek ortak nokta vardı.
Ölen herkesin, yıllar önce kapanan Atlas Fabrikası ile bir bağlantısı bulunuyordu.
Tam o sırada telefonu yeniden titredi.
Bu kez yalnızca bir konum gönderilmişti.
Saat gece 03.08...
Emre tereddüt etmeden montunu giydi ve arabasına bindi.
On beş dakika sonra eski fabrikanın önündeydi.
Kapı yarı açıktı.
İçeri adım attığında ağır bir barut kokusu hâlâ havadaydı.
Yerde kurumuş kan izleri vardı ama ceset ortada yoktu.
Tam geri dönmek üzereyken duvarın arkasından ince bir ses duydu.
"...Buradan git."
Emre irkilerek el fenerini o yöne çevirdi.
Kırklı yaşlarında yaralı bir adam, gölgelerin arasına saklanmıştı.
Adam nefes almakta zorlanıyordu.
"Onlar... her yerde..."
"Kim onlar?" diye sordu Emre.
Adam cebinden küçük bir USB bellek çıkarıp Emre'nin eline sıkıştırdı.
"Bunun içinde... her şey var."
Tam o anda fabrikanın dışından araba farları binanın içine vurdu.
Birden fazla araç geliyordu.
Yaralı adamın yüzü korkuyla bembeyaz kesildi.
"Geç kaldılar sanıyordum..."
Emre dışarıdan gelen ayak seslerini duyunca kalbi hızla atmaya başladı.
Fabrikanın kapısı yavaşça açıldı.
Ve içeriden tanıdık o soğuk ses yükseldi:
"USB'yi alanı canlı bırakmayın."