Jennie’nin bakış açısından.
Çardaktaki o neşeli öğleden sonranın üzerinden iki gün geçmişti. Lisa’nın elimi masanın altında sıkıca tuttuğu o anın sıcaklığı hâlâ içimde bir yerlerde kıpır kıpırdı. Yıllardır Kim Holdings’in gelecekteki tek varisi olarak üzerimde taşıdığım o ağır, buz gibi zırh ilk kez bu kadar hafiflemişti.
Fakat bu okulda huzurun ömrü her zaman kelebeklerinkinden bile kısaydı.
Son dersin zili çaldığında çantamı toplayıp koridora çıktım. Lisa ile okulun arkasındaki spor salonunun yanında buluşmak için sözleşmiştik. Kalbim her zamanki gibi onun adını duyduğu an ritmini şaşırıyordu. Tam merdivenlere doğru adımlayacakken, koridorun köşesinde Irene belirdi.
Irene, okul konseyi başkanı olmanın getirdiği o kusursuz, mesafeli ve kendinden emin adımlarla doğrudan bana doğru yürüdü. Yüzünde her zamanki pürüzsüz, ama bu kez tuhaf bir şekilde acımasız duran o hafif tebessüm vardı.
"Jennie, iki dakika konuşabilir miyiz?" dedi, sesi koridorun gürültüsünde bile net bir şekilde duyuluyordu.
Kaşlarımı hafifçe çattım. "Acelem var Irene, sonra konuşsak?"
Irene yanıma kadar sokuldu. Bakışları o kadar soğuktu ki, istemsizce gerildim. "Acelenin kime olduğunu biliyorum." dedi fısıltıyla. Ardından ceketinin iç cebinden katlanmış bir dosya çıkarıp bana uzattı. "Ama Lalisa’nın yanına gitmeden önce bunu görmen gerektiğini düşündüm. Aileni ilgilendiriyor."
Dosyayı elinden alırken parmaklarım titredi. İçindeki evrakları açtığımda ilk gördüğüm şey, Kim Holdings ile Manoban ailesi arasındaki eski bir ticari ortaklığın fesih belgeleri ve gizli yazışmalarıydı. Ama asıl canımı yakan şey bu belgeler değil, altına atılan tarihlerdi.
"Lisa’nın nakil işlemlerini neden bizzat benim takip ettiğimi sanıyorsun?" dedi Irene, sesine tehlikeli bir tatlılık katarak. "Lalisa bu okula tesadüfen gelmedi Jennie. Ailesi, senin babanın yıllar önce feshettiği anlaşmanın intikamını almak istiyor. Seni kendine yaklaştırması, gardını düşürmeni sağlaması... Hepsi babasının planının bir parçasıydı."
"Yalan söylüyorsun." dedim, sesimdeki titremeyi gizlemeye çalışarak. Belgeleri göğsüme doğru bastırdım. "Lisa bana asla böyle bir şey yapmaz."
Irene hafifçe kıkırdadı, gözlerinde en ufak bir merhamet kırıntısı bile yoktu. "Belgelerdeki imzaları tanıdığını ikimiz de biliyoruz. Lisa senin o buzdan duvarlarını yıkmak için görevlendirildi ve kabul et, harika bir iş çıkardı. Yattaki o yakınlaşmanız, kütüphane... Seni ne kadar kolay avladığını izlemek gerçekten büyüleyiciydi."
Gözlerim doldu ama yaşların süzülmesine izin vermedim. Göğsümün ortasında beliren o yakıcı acı, daha önce hissettiğim hiçbir şeye benzemiyordu. Bana doğru gelen adımları duyunca başımı kaldırdım. Koridorun diğer ucundan Lisa yürüyordu. Yüzünde bana özel olan o tatlı, sıcak gülümsemeyle geliyordu.
Fakat beni ve elimdeki dosyayı görünce gülümsemesi aniden dondu. Yanındaki Irene’e, sonra da benim gözlerimdeki hayal kırıklığına baktı.
"Jennie?" dedi Lisa, bir adım öne atılarak. "Ne oluyor burada?"
"Bana dokunma Manoban." dedim. Sesim bir bıçak kadar keskin ve buz gibi çıkmıştı. Yıllardır inşa ettiğim ama onun için sırayla yıktığım o yüksek duvarlar, bir saniyede tekrar yerlerine dikilmişti.
Lisa’nın gözlerinde ani bir panik belirdi. "Ne oldu? Irene sana ne söyledi?"
Elimdeki dosyayı göğsüne doğru sertçe fırlattım. Belgeler ikimizin arasında, koridorun zeminine saçıldı. Lisa yere saçılan kağıtlara ve üzerindeki Kim Holdings mührüne baktığında yüzü bembeyaz oldu.
"Hepsi bir oyun muydu?" diye fısıldadım, gözlerimin içine batan yaşları zorlukla bastırarak. "Yaklaşman, o fısıltıların, yağmurun altındaki sözlerin... Hepsi babanın intikamı için miydi?"
"Jennie, hayır. Açıklayabilirim, düşündüğün gibi değil." dedi Lisa, elimi tutmak için uzanarak.
Elini sertçe geri ittim. "Bir daha sakın bana yaklaşma. Sakın."
Arkamı dönüp hızlı adımlarla koridorda uzaklaşırken, arkamda bıraktığım şey sadece Lisa değildi, ona açtığım kalbimin darmadağın olmuş parçalarıydı. Ve köşede duran Irene’in yüzündeki o zafer kazanmış tebessümü, hayatım boyunca unutmayacaktım.