Bölüm 26

İyi Okumalar 🦋 _______________ ~jeongin~ Alarmın sesini duyduğumda kollarımı havaya kaldırarak yatağımda gerindim. Ne kadar sıcak yataktan kalkmak istemesem de derslerimi aksatmak istemiyordum. Yatakta yuvarlanarak komidine yaklaştım ve telefonumu alarak alarmı kapattım. Changbin hyung hep benden önce kalkıp kahvaltıyı hazırlıyordu. Onu düşünmek gece uyku sersemiyken söylediklerimi hatırlatmıştı bana. Resmen ondan bana aşık olmasını istemiştim. Utançla yatakta yüzüstü dönerek başımı yastığa sertçe gömüp küçük bir çığlık attım. Ben şimdi onun yüzüne nasıl bakacaktım..? Üstelik verdiği cevap? Hiçbir şey anlamıyordum. Şimdi sevgili miydik? Ama evliyken ve bebeklerine hamileyken sevgili mi sayılıyorduk? Nefessiz kaldığımı anladığımda başımı yastıktan kaldırarak derin bir nefes aldım ve tekrar yastığa gömerek sessiz bir çığlık daha attım. CB: "Gamzelim? Uyandın mı? Kahvaltı hazır" Kapım tıklatıldıktan sonra ardından alfamın sesini duyduğumda aldığım nefes boğazımda takılıp kalmıştı. Sanki beni görüyormuş gibi yatakta hemen doğrularak dağılan saçlarımı düzelttim. IN: "Uyandım hyung! Üzerimi giyinip geliyorum" Paniklediğim için normalden daha çok bağırmıştım sanki. Alfam beni onayladıktan sonra onu daha fazla bekletmemek için yataktan kalktım üzerimi giyinmek adına. ... CB: "Hala pijamalarınla mısın? Geç kalacaksın güzelim" Hitap şekline yarım ağız gülümseyerek başımı salladım. Tam üzerimi giyinecekken üniversite grubuna mesaj gelmişti bugünkü ders iptal diye. IN: "Ders iptal Hyung" Bunu duymak onu da sevindirmişti. Her gün evda kalmamı, kıçımı koltuktan kaldırmamamı istiyordu. Birkaç gün öncesine bakarsak ben de korkmuştum. Ama şu an vücudum o kadar yorgun ve çökmüş değildi. Kendimi daha iyi hissediyordum. Hem kötü hissedersem zorla okula gitmeye çalışmazdım. Bebeklerime zarar gelmesini asla istemem. CB: "O zaman ben de evde kalayım. Dinlenelim birlikte" İşleri olmasına rağmen yanımda kalmak istiyordu. Çünkü her an bana zarar gelecek diye endişeleniyordu. Sandalyemi çekerek oturdum ve başımı hayır anlamında salladım. IN: "Gerek yok hyung. Sen işe git ben de evde dinleneceğim" O da benim gibi sandalyesini çekerek yanıma oturdu ve hemen hızlıca kahvaltılıklardan tabağıma doldurmaya başladı. Normalde hamileliğin ilk haftalarında azıcık kilo kaybı yaşanır ama ben aksine şimdiden kilo almaya başlamıştım bile.. CB: "Bir şey olursa beni hemen arayacağına söz ver" Tabağımdaki zeytini alarak ağzıma attım ve hemen başımı onaylar anlamda salladım. Rahatsız hissedersem zaten onu arayacaktım. Bebeklerime zarar gelmesine dayanamazdım ki. IN: "Söz veriyorum Hyung azıcık rahatsız hissetsem bile arayacağım seni" Bu cevabıma memnun bir şekilde gülümseyerek sandalyesinde biraz daha yaklaştı bana. Nefeslerini ilk kez bu kadar dibimde hissetmek beni bozguna uğratmıştı. İstemsizce nefesimi tutarak gözlerimi kırpıştırdım. Bu ani yakınlığı bana gece konuştuklarımızı tekrar hatırlattığı için yanaklarım da hafiften yanmaya başlamıştı. CB: "İyi hissetsen de ara beni. Sık sık arayıp iyi olduğunu söyle tamam mı?" Bu tatlı endişesine karşı panikliğimi bir kenara atarak kocaman gülümsedim ve başımı onaylar anlamda salladım. Her gülümsememde gamzelerime bakıyor olması kalbimin titremesine neden oluyordu. Yine alfam sayesinde karnım patlayana kadar yemek yemiştim. Öyle ki nefes aldığımda şişen göğsüm bile sıkışıyordu çok fazla yediğim için. Derin bir nefes almaya çalışarak kapıda montunu giyinen kocama baktım. İki ay içinde düştüğüm duruma bak. Evlenip iki çocuk yapmıştım.. Hyung montunu ve ayakkabılarını giyindikten sonra tekrar bana döndü. Yüzüme gelen saçlarımı parmaklarıyla geriye doğru iterek okşadı. CB: "Her yarım saatte bir beni arayacaksın" Bana bunu tekrar hatırlattığında kıkırdayarak sesli bir şekilde güldüm. Bu kadar endişeli ve panik davranması çok tatlıydı. Lakin aniden yanağımda hissettiğim dudaklarla gülümsemem yüzümde donup kalmıştı. Yanağımdaki sıcak ve yumuşak dudaklar her saniye daha da artırıyordu baskısını. Ben panikten öylece donup kalırken, alfa hiç de panik olmamış, aksine anın tadını çıkararak uzunca öpmüştü yanağımı. Sesli bir şekilde öpücük bırakarak uzaklaştığında dudaklarımın arasından küçük bir hıçkırık kaçtı. Hem çok yediğim hem de aniden bu kadar heyecanlandığım için minik hıçkırıklarım devam ediyordu. CB: "Gamzelerin çok güzel. Artık onları bana her gösterdiğinde öpeceğim" Tekrar hıçkırdığımda sırıtarak göz kırptı ve beni öylece orada bırakarak evden çıktı. Öpücüğü hala yanağımda hissediyordum resmen.. Ve gamzelerimi her gördüğünde öpmek istemesi.. artık onu gördüğümde panikten ne yapacağımı şaşıracağıma emindim.. umarım aşırı panik yüzünden sırıtarak donup kalmazdım. Ya da kalırdım.. bilemiyorum öpücüğü güzel hissettirmişti. Hem de fazla güzel. Anlaşılan geceki konuşmanın ardından ikimize de cesaret yüklenmişti. Lakin ben üstü kapalı yapılan bu konuşmayı değil de açık konuşmayı duymak istiyordum.. ... Taze sıktığım portakal suyunu bitirerek bardağı masaya bıraktım ve koltuğa geri uzandım. Tüm gün evde sadece yatmıştım. Kalkıp biraz pratik çizimleri yapmak istesem de aşırı üşengeçtim. Normalde asla böyle değildim. Dersim olmadığında bile boş oturmamak için ders yapan birisiydim. Ama karnımda iki tane bebeğe bakmak vücudumu yoruyordu ne yapabilirdim ki.. Telefonumu alarak tekrar saati kontrol ettim. Akşam dokuz olmak üzereydi. Hyung öğlen arayıp acil bir işi olduğunu biraz geç gelebileceğini söylemişti. Ama bu kadar geç geleceğini düşünmemiştim. Birkaç kez aramıştım ama açmamıştı telefonunu. Hastanede önemli bir işi olacağını düşündüğüm için artık aramayı bırakmıştım. Bakışlarımı tavana dikerek alfam geldiğinde ona söyleyeceklerimi düşündüm. Acaba tak diye bana aşık mısın diye sorabilir miydim. Ya da ben seni gerçekten seviyorum diyebilir miydim.. Bu ikisini yapacak kadar cesur olmadığımı biliyordum. Ama onun beni gerçekten sevmesini istiyordum. Çünkü.. o benim hayalimdeki erkekti ve ben bundan ne kadar korkuyor olsam da her geçen gün ona daha çok bağlanıyordum. Aniden zil çaldığında düşüncelere daldığım için irkilerek koltuktan kalktım. Hyung zaten kapının şifresini bildiği için kapıyı çalmıyordu. Belki gelen Felix'ti. Emin değildim onun şifreyi bildiğine. Ama Felix her akşam beni görmeye geliyordu. Koltuktan kalkarak sırıtarak kapıya doğru yürüdüm. Felix ikiz bebeklere hamile olduğumu hastanede duyduğunda şok geçirmişti. O an paniklediğim için gülememiştim ama şimdi yüz ifadesi her aklıma geldiğinde kıkır kıkır gülüyordum. Zil tekrar çaldığında adımlarımı hızlandırarak beklemeden kapıyı açtım. Lakin gördüğüm kişi Felix değildi. Karşımda dikilen bay ve bayanı hayatımda ilk kez görüyordum. İkisi de aynı senkronize hareketlerle önce yüzümü incelemişler, sonra bakışlarını ayaklarıma kadar indirerek vücudumu süzmüşlerdi. Bu hareketleri ve yargılayıcı bakışları yerimde rahatsız bir şekilde kıpırdamama neden olmuştu. Gerginlikten yutkunarak gülümsemeye çalıştım. "Haberlerde bahsedilen omega sen misin?" Karşımdaki ortayaşlı kadın konuştuğunda öylece bakakaldım. Hangi haberden, hangi omegadan bahsediyordu hiçbir bilgim yoktu. Elimle tuttuğum kapıyı iterek ardına kadar açmış ve eve girerek üzerlerini çıkarmaya başlamışlardı. Kim olduklarını bilmediğim kişilerin yüzünde gezindi bakışlarım. Yüzleri bana tanıdık geliyordu.. aslında kim olduklarını biliyordum ama onların ağzından duymadan buna inanmak istemiyordum. "Konuşsana. Dilin yok mu senin?" Adamın kalın ve net ses tonunu duyduğumda bu ses sanki Changbin hyunga aitmiş gibi hissettim. Ama tek farkı vardı o benimle asla böyle sert konuşmuyordu. IN: "Kimdiniz efendim çıkaramadım da" Onları tanımadığımı belli ettiğimde kadın kaşlarını çatarak yanındaki adama bakmıştı. "Daha bizi tanımıyor bile! Delireceğim!" ________________ Abe heyran ne haberi? Geldi piç anne baba. Ficlerin en sevdiğim ikilisi aldmsldöwldleld