Bölüm 21

İyi Okumalar 🦋 ______________ ~jeongin~ CB: "Jeongin.." Saçımı okşayan eller ve durmadan kulağımda yankılanan ismim... Gözlerimi açmak adına yatakta kıpırdadığımda tüm vücudum ağrıyordu. Son iki gündür böyleydim. Parmağımı kaldıracak, yataktan kalkacak halim bile yoktu. Ben ölü gibi yatarken Hyung da başımdan hiç ayrılmamıştı. Arada Felix'in gelip beni ziyaret ettiğini de duymuştum ama gözümü açıp bakamamıştım bile. Sanki beni içten içe yiyen, öldüren bir hastalığa kapılmış gibiydim. Tüm organlarım çöküyormuş gibi hissediyordum. Changbin Hyung vücudumun bebeği kabul etmediği, alfa dna'sına alışmadığı için böyle olduğunu söylüyordu. Ama ben bu gerçeği kabullenmek istemiyordum. Ne kadar halsizlikten ölüyormuş gibi hissetsem de karnıma yerleştirdikleri bebeğin hala orada olmasını istiyordum. CB: "Kalk hastaneye gidelim" Alfanın sesini duyduğumda dudaklarımı araladım tekrardan konuşmak için ama konuşacak gücüm bile yoktu. Beş gün dolduğu için ultrasona gidecektik. Bebeğin tutunup tutunmadığına bakacaktık. Ama ben bu durumdayken bebeğin tutunmadığına emindik ikimiz de. Belki de bu gerçeği öğrenmemek için yataktan kalkmak istemiyordum. Gözlerim istemsizce dolduğunda yorganı başıma kadar çekerek altına sığındım. Bu hareketimle saçımın üzerinde gezinen parmaklar da uzaklaşmıştı. CB: "Hadi güzelim lütfen. Ultrasona gidelim sonra da vücudunun toparlanması için sana tedaviye başlayalım hadi kalk" Yorganın atlında dudaklarımı büzerek başımı salladım. İstemediğimi belli ettiğimi görmüş müydü, görmemiş miydi emin değildim ama bana böyle güzel hitaplar etmeye devam ederse ağlayacağıma emindim. Son günlerde onun yanından ayrılmak istemiyordum. Hep bana güzel sözcüklerle hitap etsin istiyordum. Ona aşık olmaktan korkuyordum... Aniden üzerimdeki yorgan çekilip kenara atıldığında öylece yatakta kalakaldım. Sıcak yorgan üzerimden uzaklaştığı için vücudum hafiften üşümeye başlamıştı. Ama ben daha üşüme hissine alışamadan aniden kendimi alfanın kollarının arasında buldum. Beni tek hamlede belimden ve bacaklarımdan tutarak kucağına almıştı. Ağzımı ve gözlerimi sonuna kadar açarak düşmemek için refleksle kollarımı hyung'un boynuna sardım. Hareketleri öyle ani, güçlü ve hızlıydı ki tek kelime bile edememiştim. Öylece gözlerim sonuna kadar açılmış bir şekilde yüzüne bakarken o, önüne bakarak hızlı adımlarla yürüyordu. Kollarının arasında olmak, vücudumun gram bile üşümesine izin vermiyordu. Beni o kadar sıkı bir şekilde kavrıyordu ki düşmeme bile izin vermeyeceği açıkça ortadaydı. Ben onun kaslı kollarının arasında erirken aniden kendimi arabanın koltuğunda bulmuştum. Üzerime örtü gibi bıraktığı montumu sıkıca kavradım. Direksiyonun başına geçtiğinde ise ben daha kendime yeni geliyordum. Önce üzerimdeki kıyafetlere, sonra da arabayı çalıştıran alfaya baktım. IN: "Hyung pijamalarımlayım" Bakışlarını saniyelik olarak bana çevirmiş sonra tekrar yola bakmıştı. Sanki çok normal bir şeymiş gibi davranıyordu ama ben hastaneye pijamalarımla gitmeye hazır değildim. CB: "Sorun değil. Kocanın hastanesine gidiyorsun" Alt dudağımı ısırarak hemen başımı diğer tarafa çevirip camdan dışarı baktım. Kocamın.. benim için her şey yapan ama daha ona bir bebek bile veremediğim kocam.. ... Ultrasonun soğuk probu karnımın üzerinde gezinirken gözlerimi sıkıca kapatmış bir şekilde kaldırdığım pijamamı tutuyordum titreyen ellerimle. Doktor ve Changbin hyung dikkatli bir şekilde ekrana bakarken, kalbimin çarpıntısı ultrasonun her hareketinde daha da artıyordu. Karnımda hissettiğim sıcaklıkla gözlerimi açarak başımı kaldırdım neler olduğuna bakmak için. Hyung, elindeki peçetelerle karnımdaki jeli temizliyordu. Doktor sandalyesini çekerek masasının başına geçtiğinde gözlerimi ona doğru çevirdim. Hiçbir şey söylemeden öylece sessizce duruyorlardı. Bu da beni sakinleştirmek yerine aksine daha da geriyordu. Alfa karnımı temizledikten sonra pijamamı da indirdiğinde yatakta doğrularak doktora baktım bir şeyler söylemesi için. Başını, baktığı kağıtlardan kaldırarak gözlerini bana diktiğinde sesli bir şekilde yutkundum. Aslında gelecek şeyi biliyordum ama onu hala duymamak inanmamam için bir bahaneydi. "İlk deneme başarısız" Bunu duymayı bekliyormuş gibi gözlerim ışık hızında doldu. Changbin hyung'un sıcak elini sırtımda hissettiğimde ise artık yaşları gözümde tutamamıştım. Sıcak damlalar yüzümü okşayarak usulca akıyordu. Sırtımda şefkatle kıpırdayan el ise mümkünmüş gibi daha fazla ağlamama neden oluyordu. İlk başta bebek istemediğim için korkuyordum ama şu an çok istiyordum. Ve karnıma yerleştikten sonra orada olmayışını bilmek daha çok canımı yakıyordu. Evet biliyordum bebek bile sayılmıyordu. Rahim duvarıma bile tutunmamıştı. Gözükmeyecek kadar küçük bir şeydi ama olsun... yine de onu kaybetmiştim. "İlk denemede tüp bebek olumlu cevap vermesi daha zor. Hem belirtilere bakarsak vücudun daha alışmamış başka bir dna'ya. İkinci denemede daha başarılı olacağız" Doktor beni rahatlatmak adına konuştuğunda başımı onaylar anlamda sallayarak elimin tersiyle yanağıma akan yaşları sildim. "İkinci denemeyi bugün yapalım mı efendim?" Burnumu çekerek yanıbaşımda duran alfaya doğru döndüm ve başımı kaldırarak onun yüzüne baktım. Dudaklarından çıkacak onay kelimesini bekliyordum. Hemen uzanacak, karnımı geri açacak ve ikinci embriyonun karnına yerleştirilmesini bekleyecektim. Ve bu sefer ona zarar gelmesine izim vermeyecektim. CB: "İkinci denemeyi bir ay aradan sonra başlatalım" Kaşlarımı çatarak Changbin hyunga baktım ama dönüp bana bakmıyordu bile. Doktor ile konuşmaya devam ediyordu. CB: "Jeongin'in vücudu çabuk zayıf düşüyor. Erkek omega olduğu için hassas bir geri dönüş aldık. Bence bir ay ara verip vücudunun toparlamasına izin vermemiz daha iyi" "Çok haklısınız efendim" Doktor da Changbin'i onayladığında başımı hayır anlamında salladım. Sonunda ikisinin de dikkatini kendi üzerime çekebilmiştim. Dudaklarımı araladığım an sesimin titrek çıkacağını biliyordum. Ama yine de susmak yerine konuşmayı seçtim. IN: "Ben iyiyim. Lütfen ikinci denemeyi de yapalım. Bu sefer daha iyi olacağım" Changbin hyung elini saçlarımın arasına daldırarak yanıma oturduğunda kalbimde hissettiğim titreme yüzünden gözlerim tekrar dolmuştu. Ağlamamak için kendimi tutuyordum ama boğazım öyle yanıyordu ki gözlerim de yaşarıyordu. CB: "Vücuduna bak Jeongin, çok yorgun düştün. Böyle bir anda ikinci deneme yaparsak hem seni hem bebeği riske atmış oluyoruz. Ben sana zarar gelmesini, sen de bebeğe zarar gelmesini istemezsin değil mi?" Gözlerimi kırpıştırarak başımı onaylar anlamda salladım. Yanağıma doğru akan yaşlar alfa'nın parmakları tarafından yavaşça silindiğinde hemen yerine yenileri eklenmişti. IN: "Bir ay dinlenirsem ikinci deneme başarılı olacak değil mi?" Alfanın gülümsediğini gördüğümde ciğerlerimi dolduracak kadar derin bir nefes aldım. Ondan güzel şeyler duymak, durmadan atan kalbimi biraz da olsun sakinleştirmek istiyordum. CB: "Dinlenirsen, iyi beslenirsen, bolca vitamin alıp vücudunu güçlendirirsen daha başarılı oluruz. Ağlama artık tamam mı?" Başımı onaylar anlamda sallayarak burnumu çektim. Changbin hyung diyorsa ona inanacaktım. Onun dediklerine inanmak istiyordum. Ağlamanın etkisiyle başıma giren ağrı yüzünden yüzümü buruşturarak düşünmeden başımı yanımda oturan alfanın göğsüne yasladım. Sanki kocaman bir katanın altında kaldığım için vücudum ezilmişti. Tüm kemiklerim kırılmış, her kıpırdadığımda hepsi acıyormuş gibi hissediyordum. Ama başımı Changbin hyung'un göğsüne yasladığım an tüm bunlar uçup gidiyor, hızlanan kalbim sakinleşiyordu. Sanki mühürlü eşimdi ve kurdum onun yanında daha iyi hissediyordu. Changbin bana hep iyi geliyordu ve bu ne beni korkutuyor ne de garip geliyordu. Aksine son günlerde ona daha fazla sokuluyor, bir şekilde kendimi onun yanında, dibinde buluyordum. Tek korktuğum şey aşk istemediği halde ona aşık olmamdı.. En önemlisi de son günlerde Felix'in dediklerine inanmak istiyordum.. Changbin hyung'un beni gerçekten sevdiğine, evliliğimizin aşka dönüşeceğine inanmak istiyordum. IN: "Yine kucağında götür beni" ________________ Sen iste 7/24 kucağında taşır seni alfan. Bebeğim benim 😭😭😭