Villaya adım attıklarında içerideki hava dışarıdan bile daha canlıydı. Yüksek tavanlı salon, geniş cam kapılar, havuza bakan modern oturma alanı… Her şey gençliğin enerjisine göre ayarlanmış gibiydi. Rina valizini koltuk kenarına bırakırken Kian hemen yanı başında belirdi. Sanki tüm kalabalığın içinde sadece Rina’yı görüyormuş gibi bir yaklaşmaydı bu. “Bayağı büyümüşsün, farkında mısın?” dedi, hafif kısık bir sesle. Şaka tonunda söylemişti ama gözleri ciddiydi. Rina şaşırıp gülümsedi. “Nasıl yani? Ortaokuldan çıktığımdan beri büyüyorum zaten?”
Kian başını iki yana sallayıp açıklama gereği duydu.“Hayır… başka bir şey. Dur… bilmiyorum. Farklısın işte.”Gözleri bir saniyeliğine Rina’nın gözlerinde takılı kaldı.“Güzel farklı.”Rina kalbinin ritmini kontrol edemedi.Tam o sırada Nola ve Tia “Oda seçiyoruz, gel!” diye bağırdı.Rina başını Kian’dan ayırmaya çalışırken, Kian hafifçe eğilip kulağına yakın bir yerde fısıldadı:“Ben seni bulurum.”
Oda seçiminde işler oldukça kaotik geçmişti. Nola ile Tia aynı odayı kapmış, Elen hemen yan odayı almıştı. Rina ise köşede, havuza en çok ışık alan odayı seçti. Kendine göre tam bir “nefes alma alanı”ydı. Valizini yatağa bırakmış yeni yerleşiyordu ki kapı tıklatıldı. Arlo kapıdan içeri sarktı. Omzunu kapıya dayanmış, hafif umursamaz ama bir şekilde karizmatik duran bakışlarını Rina’ya çevirmişti. “Yerleşebildin mi?” Ses tonu rahat, ama alttan alta flörtle karışık bir sıcaklık vardı.
Rina başını kaldırıp gülümsedi. “Yerleşiyorum sayılır.” Arlo içeri adım attı, yürürken gözlerini Rina’dan hiç ayırmıyordu. “Burası sana yakışmış,” dedi. “Aydınlık. Sakin. Senin gibi.” Rina’nın yanakları fark etmeden ısındı. Arlo, çocukluklarının o utangaç halinden çok uzaktaydı. Artık sık sık şaka yapıyor, dalga geçiyor, hatta bazen fark edilir derecede yakın duruyordu. Tia’nın ona karşı hisleri düşünülünce durum biraz karışıktı ama Rina şu an bunu düşünmemeye çalıştı. Arlo yatağın kenarına oturdu. “Hazır mısın? Birazdan tanışma oyunu varmış.” Rina cevap verecekken biri daha odaya girdi—hiç kapıyı çalmadan.
Kian
Bir anlık bir sessizlik oldu. Kian’ın bakışları Arlo’ya, sonra Rina’ya, sonra tekrar Arlo’ya kaydı. Gülümsemeye çalıştı ama yüzündeki kıskançlık gölgesi kaçınılmazdı. “Arlo,” dedi Kian, hafifçe kaşlarını kaldırarak. “Burası Rina’nın odası, farkındasın değil mi?” Arlo gülerek yanıtladı. “Evet? Sohbet ediyorduk sadece.” Kian hiçbir şey söylemedi ama Rina’ya doğru bir adım yaklaştı. Onun yanına gelince Rina farkında olmadan rahatladı. Kian’ın sıcaklığı, varlığı, sesi… çocukluğundan beri güven gibi geliyordu. Kian eğilip Rina’nın saçının ucuna takılan küçük bir toz zerresini aldı. Bu, gereksiz ama inanılmaz etkili bir yakınlıktı. “Hazırlan. Birazdan dışarı çıkıyoruz,” dedi, sesi daha yumuşak çıkmıştı. Sonra Arlo’ya döndü. “Görüşürüz.” Arlo kalkarken hafifçe Rina’ya göz kırptı. “Sonra yine uğrarım.” Kian’ın gözleri belli belirsiz daraldı. Arlo çıkınca Kian, Rina’ya doğru iyice yaklaştı. “Siz… şey misiniz?” Sesi kısık, biraz gergin ve açıkça kıskançtı. Rina şaşırdı. “Ne? Hayır. Değiliz.” Kian derin bir nefes aldı. Gerginliği yüzünden geçti ve yerine hafif bir rahatlama oturdu. “İyi,” dedi sadece. “Yani… şey. Ne bileyim.” Rina istemsizce güldü. “Kian, neden böyle sordun?”
Kian bir an düşündü. Sonra cevabı, beklenenden daha dürüst geldi: “Çünkü… seni o şekilde düşünmesini istemedim.” Rina’nın kalbi tekledi. Kian, bunu söylediğini fark eder gibi boğazını temizledi. “Hadi. Yoksa Nola bizi öldürür.” ⸻ Herkes havuz başındaki geniş alanda toplandığında gün batıyordu. Gökyüzü turuncu-pembe bir şerit hâlinde villa etrafına yayılmıştı. Elen gruba döndü. “Hazırsanız ilk oyunumuz ‘Gerçekler ve Fısıltılar.’ Soru geliyor, biri seçiliyor, cevap veriyor ya da birine fısıltı gönderiyor.”
Tia heyecanla ellerini çırptı. “Tam bizim tarzımız!”İlk soru:“İlk görüşte etkilendiğin biri oldu mu?”Seçilen kişi: Rina.Kalabalık “Ooo!” diye bağırdı.Nola hemen dirseğiyle Rina’yı dürttü.Tia, gizli bir heyecanla Arlo’ya baktı.Lina’nın yüzü hafifçe gerildi.Arlo kıkırdadı.Kian ise… nefes bile almadan Rina’ya bakıyordu.Rina gülümsedi ama kalbi yerinden çıkacak gibiydi.“Cevaplıyorum,” dedi.Herkes yaklaşmıştı.Rina, gözlerini kısa bir an için kaydırdı…ve Kian’la bakışları kilitlendi.Kian’ın yüzündeki gergin, merak dolu o sıcak ifade…sanki bütün villa arka plana kaymıştı.Rina yavaşça cevap verdi:“Evet. Oldu.”Grup bağırdı.Kian’ın dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı.Arlo ise belli belirsiz başını yana eğdi—ilgisi bir anda artmış gibiydi.Gerilim.Kıvılcım.Ve yaklaşan bir üçgen.Daha ilk akşamdan…