“Villaya İlk Adım”**
Rina, valizinin kulpunu daha sıkı kavrarken koca villanın beyaz duvarları ve havuza yansıyan ışığı gözlerinde titreşti. İçinde heyecan, stres ve… belki biraz da korku vardı. Çocukluk arkadaşlarıyla birlikte böyle bir deneyimin içine gireceğini düşündükçe midesi garip bir şekilde kıpırdıyordu. Ama bir yandan içi rahatlamıştı da—en azından yalnız değildi.
Arkasından iki tanıdık ses yükseldi.
“Rinaaa! Bekle!”Nola ve Tia, her zamanki gibi birbirine çok benzer bir enerjiyle koşturarak geldi. Nola’nın saçları rüzgârla uçuşurken Tia’nın gözlerindeki heyecan ışıltısı kilometrelerce öteden bile fark edilirdi.
“Rinaaa! Bekle!”Nola ve Tia, her zamanki gibi birbirine çok benzer bir enerjiyle koşturarak geldi. Nola’nın saçları rüzgârla uçuşurken Tia’nın gözlerindeki heyecan ışıltısı kilometrelerce öteden bile fark edilirdi.
Nola da hemen yanlarına yanaşıp hafifçe gülümsedi. “Ve birlikteyiz. Aynı sınıftan çıkıp böyle bir yere gelmek… kader falan olabilir mi?”
Rina gülümsemekten kendini alamadı. Bu iki kız onun hayatının sabit noktalarıydı; fırtınada şemsiye gibi. Ne olursa olsun yanındaydılar.Ama içlerinde biri vardı ki… Rina’nın kalbi onun adını düşündüğünde bile ritmini kaybediyordu.
Kian
Valizini bırakarak villanın girişine doğru ilerlediklerinde, tanıdık bir kahkaha duydular. O kahkaha. Rina’nın çocukluğundan beri duyduğu, yaz günleri bisikletle yarışırken ya da mahalle parkında saatlerce otururken duyduğu kahkaha.Kian tam karşılarında duruyordu. Yüzüne yayılan gülümseme hâlâ aynıydı—samimi, rahat ve hafif yaramaz.
“Rina? Siz burada mıydınız? Vay be…”Gözleri Rina’nın gözlerine kilitlendiğinde zaman sanki bir saniyeliğine akmayı bıraktı.Rina hafifçe başını sallayıp gülümsedi. “Sürpriz?”Tam o anda Kian’ın arkasından başka bir yüz çıktı: kız kardeşi Elen.Elen, Kian’ın aksine daha durgundu—ama sıcak bir durgunluk. Rina onu görünce içi rahatladı; Elen her zaman güven veren biriydi.“Rinaaa!” diye bağırdı Elen ve koşarak sarıldı.“Senin burada olmanı bekliyordum aslında, bilmiyorum içime doğdu.”
Rina gülerek karşılık verdi. “Seni görmesem bu villada kaybolurdum zaten.”Grup toparlanırken içeriden biri daha çıktı. Rina’nın gözleri büyüdü.Arlo.Bir zamanlar aynı sırayı paylaşmışlardı. Rina yıllardır içinde gizlediği bir şeyi hâlâ tam olarak itiraf edemiyordu: Arlo’nun ona karşı… belki de bir şeyler hissettiğini düşünüyor olması. Davranışları, bakışları, bazen fazla koruyucu tavırları…Ama Rina bundan hiçbir zaman emin olamamıştı.Arlo, sakin ama sıcak bir ifadeyle yanlarına geldi. “Hey. Uzun zaman oldu.”“Evet,” dedi Rina. “Epey uzun.”Arlo’nun bakışları sadece bir saniyeliğine Rina’nın gözlerinde durdu ama o bir saniye bile Tia’nın yüzündeki mikro ifadenin değişmesine yetti. Tia yutkundu, bakışlarını kaçırdı. Çünkü Tia, Arlo’dan hoşlanıyordu. Rina bunu biliyordu. Nola da biliyordu. Tek bilmeyen? Arlo.Ve belki de Arlo’nun kimi sevdiği… henüz kimse tarafından tam bilinmiyordu.Tam grup toparlanmış gibi görünürken bir gölge daha belirdi.
Lina
Rina’nın eski ama hâlâ yakın sayılabilecek arkadaşı. Artık eskisi kadar içli dışlı değillerdi. Özellikle de Lina’nın Kian’a karşı saklayamadığı hisleri yüzünden aralarına fark edilmez bir mesafe girmişti.Lina gülümsedi, ama gözlerinde hafif bir çekingenlik vardı.“Rina… sonunda gelmişsin.”“Sen de,” dedi Rina, hafif bir baş selamıyla.Lina’nın bakışları çok hızlı bir şekilde Kian’a kaydı. O kadar hızlı ki neredeyse belli etmiyormuş gibi görünse de Rina’nın gözünden kaçmadı.Villanın kapıları tamamen açıldığında sıcak hava dışarıya yayıldı. Havuzun kokusu, güneşin parlaklığı, uzaklardan gelen müzik… hepsi macera dolu bir yazın başlangıcını söylüyordu.Kian, elini saçlarının arasından geçirip gruba döndü.“Hadi içeri girelim. Herkes odasını seçsin, sonra da tanışma etkinliği olacakmış.”Rina’nın kalbi hızlandı.Yeni bir başlangıç. Yeni hisler. Eski hisler. Çatışmalar. Kıskançlıklar. Flörtler. Kırık kalpler. Ve belki… belki sonunda gerçek bir aşk.Nola koluna girip hafifçe sıkıştırdı. “Hazır mısın?”Rina derin bir nefes aldı.“Hazırım.”