Oyunun kalabalığı yavaşça dağılırken havuzun üzerinde gece lambaları yanmıştı. Gökyüzü bir çadır gibi üzerlerine kapanıyor, villa gençlerin heyecanıyla hafif hafif titreşiyordu. Rina su kenarına yaklaşmış, ayaklarını suya sokmuştu. Sıcaklık hâlâ havadaydı ama suyun serinliği nefes aldırıyordu. Arkasından birinin adımlarını duydu. Hafif, kararlı, yavaş. Kian. Yanına otururken suya baktı, bir süre konuşmadı. Bu sessizlik tanıdıktı aslında; küçükken de böyleydi. Kian bir şey hisseder ama hemen söyleyemezdi.
Sonra birden konuştu. Ses tonu normalden daha ciddi, daha… kırılgan. “O… oyundaki cevabın.” Rina derin bir nefes aldı. “Evet?” Kian başını yana çevirip onun gözlerine baktı. “Gerçek miydi? Yani… gerçekten biri mi dikkatini çekti?” Bu sorunun içinde saklanan duygu çok açıktı: Biraz kıskançlık. Biraz umut. Biraz korku. Rina bakışını kaçırmadı. “Evet. Gerçekti.” Kian’ın boğazı düğümlendi. “Kim?” Rina bir şey söylemeden önce gülümsedi. “Bu oyunun olayı kim olduğunu söylemek değildi.” Kian gözlerini kısmıştı. “Biliyorum. Ama ben bilmek istiyorum.” Bu cümledeki içtenlik Rina’nın içini karıştırdı. Tam o anda villanın arka tarafından kahkahalar geldi. Arlo’nun sesi. Onunla birlikte Tia’nın yumuşak gülüşü duyuldu. Arlo, Tia’ya bir şeyler anlatıyor olmalıydı. Tia’nın gözleri ışıl ışıldı—o tatlı hoşlanma hissinin ışığı.
Kian, Arlo’nun sesine doğru baktı.Yüzünde istemsiz bir kasılma. “Arlo muydu?”Rina hemen cevap verdi.“Hayır. Arlo değil.”Kian’ın omuzları gözle görülür şekilde rahatladı.Ama sonra bakışı yine ciddileşti.“Peki o zaman kim?”Rina gülümsedi. “Belki bir gün söyl—”Kian araya girdi. “Ama bugün değil mi?”Rina başını iki yana sallayıp saçlarını kulağının arkasına attı.“Değil.”Kian bir şey söylemedi. Ama dudaklarının kenarında beliren hafif kıvrım…Rina’nın düşündüğünden çok daha fazla şey hissettiğini ele veriyordu.
Villanın içinde Lina, salonda otururken uzaktan bu sahneyi görüyordu.Rina ve Kian—yan yana.Su kenarında.Yakın.Lina’nın yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.Elen yanına gelip koltuğa oturdu. Onu birkaç saniye izledi.“Ne oldu?” diye sordu Elen.Lina omuz silkti. “Hiç… sadece bakıyordum.”Ama gözleri bir anlığına parladı—bir kıskançlık gölgesi.Elen bunu fark etmişti. Ama ses etmedi.“İstersen gel bir şeyler içelim,” dedi Elen. “Aklını dağıtırsın.”Lina kabul etti ama aklı hâlâ dışarıdaki iki kişideydi.
Havuz başında Arlo ve Tia tamamen başka bir havadaydı.Tia’nın gözleri Arlo’ya bakınca parlıyor, ama Tia bunu asla abartılı göstermiyordu.Arlo ona bir şeyler anlatırken elleriyle konuşuyor, bazen bilerek omzuna hafifçe dokunuyor, bazen de şakalaşıp kahkaha attırıyordu.Tia için bu an karışık değildi—çok netti.O Arlo’yu seviyordu.Net.Temiz.Sade.Ve Arlo farkında değildi.Arlo konuşmasını bitirip Tia’ya doğru eğildi.“Bu villada en eğlenceli kişi sensin bence.”Tia’nın yüzü kızardı ama gözlerini kaçırmadı.“Sen de… sanırım… en tehlikelisisin.”Arlo gülümsedi. “Tehlikeli olduğumu kim söyledi?”Tia’ysa şu cümleyi hiç tereddüt etmeden söyledi:“Kendin.”Arlo kahkaha attı.Bu kahkaha, gerçek bir beğeni taşıyordu.
Gece ilerlerken herkes yavaşça dağıldı.Rina odasına doğru yürüdü.Kian da ona eşlik etti.Kapıya vardıklarında Kian bir an tereddüt etti.Sonra dürüstçe sordu:“Yarın yine konuşalım mı? Yani… bugün konuştuğumuz şeyi.”Rina gülümsedi.“Evet. Konuşalım.”Kian’ın yüzünde beliren mutluluk ifadesi anlıktı ama güçlüydü.Sonra hafifçe geri çekildi.“İyi geceler Rina.”Rina kapıya yaslandı.“İyi geceler Kian.”Kian uzaklaşırken Rina içinden bir şey netleşti. Bu yaz çok uzun olacak.Ve kalpler ciddi anlamda karışacak.Ama bazı doğrular—çok daha erken şekillenmeye başlamıştı.