Nihat son haftalarda garip bir şekilde dikkatli davranıyordu.
Telefonunu hep ters çeviriyordu.
Mesaj yazarken biraz uzaklaşıyordu.
Asena bunu fark etmişti ama ilk başta önemsemedi.
“Yoğun,” diye düşündü.
Ama bir şey vardı.
Farklı bir şey.
Bir gün kantinde Kaan Nihat’ın yanına oturdu.
“Sen yine bir şey yapıyorsun değil mi?”
Nihat çayını karıştırdı.
“Yok.”
Kaan güldü.
“Sen ‘yok’ diyorsan kesin vardır.”
Nihat başını kaldırdı.
“Bu sefer farklı.”
“Ne farklı?”
Nihat bir süre sustu.
Sonra sadece şunu dedi:
“Bunu Asena bilmemeli.”
Kaan kaşı kalktı.
“Bu cümle hep tehlikelidir.”
Nihat hafifçe güldü ama gözleri ciddiydi.
“Güzel bir şey.”
“Planlı bir şey.”
Ve ilk kez Kaan, Nihat’ın yüzünde sadece heyecan değil…
Ciddiyet de gördü.