O geceden sonra hiçbir şey bir anda düzelmedi.
Ama yavaş yavaş değişti.
Artık biri yazmadığında diğerinin aklına “bitti mi?” gelmiyordu.
Önce “yoğundur” diyebiliyorlardı.
Sonra bekleyebiliyorlardı.
Bir gün Nihat kampüs çıkışında yürürken dedi ki:
“Biz eskisi gibi değiliz.”
Asena ona baktı.
“Evet.”
“Bu kötü mü?”
Asena kısa bir gülümseme verdi:
“Hayır.”
“Daha gerçek.”
Nihat sustu.
Ama o cümle içinde yer etti.