O gece kampüsün arkasındaki parkta yürüdüler.
Hava serindi, ağaçlar rüzgârla hafif sallanıyordu.
Hiçbir şey konuşmadan bankta oturdular.
Sonra Nihat derin bir nefes aldı.
“Ben seni kaybetmekten korkuyorum.”
Asena ona baktı.
O an ilk kez sesi yumuşadı:
“Ben de.”
Sessizlik oldu.
Ama bu sessizlik artık boş değildi.
Daha ağırdı.
Daha gerçekti.
Nihat başını eğdi.
“Peki neden böyle oluyor?”
Asena bir süre düşündü.
“Çünkü büyüyoruz.”
Bu cümle ikisini de susturdu.
Çünkü ikisi de bunu biliyordu.
Ama ilk kez kabul etmişlerdi.