İki gün geçti.
Asena sürekli dersler, notlar, sunumlar arasında kaybolmuştu.
“Biraz sonra yazarım” dediği her şey bir sonraki saate, sonra bir sonraki güne kayıyordu.
Ama sonra hiç gelmiyordu.
Nihat da yazmadı.
Bu onların hayatında ilk kez oluyordu.
Eskiden küçük şeyler bile konuşma sebebiydi.
Ama şimdi sessizlik büyüyordu.
Arya bunu fark etti.
Gruba yazdı:
“Siz neden konuşmuyorsunuz?”
Asena telefona baktı.
“Yoğunuz” yazdı.
Arya hemen cevap verdi:
“Yalan.”
Asena uzun süre ekrana baktı.
Çünkü Arya haklıydı.
Bu yoğunluk değildi.
Bu biraz unutmak…
Biraz gurur…
Ve biraz da “o yazsın” bekleyişiydi.