Ve gerçekten de unutmayacaklardı...
Zaman bazen çok yavaş geçiyor gibi görünür.
Ama dönüp bakınca yılların nasıl geçtiğini anlamazsın.
Asena da tam bunu hissediyordu.
Daha dün gibi gelen ilk okul günü artık çok uzakta kalmıştı.
Şimdi ise mezuniyet günüydü.
Sabah okulun önüne geldiğinde herkes fotoğraf çekiliyordu.
Arya ağlıyordu.
"Bitiyor."
Defne de gözlerini siliyordu.
"Ben duygusallaşmayacağım demiştim."
Kaan ise her zamanki gibi şaka yapıyordu.
"Ben ağlamıyorum. Gözüme mezuniyet kaçtı."
Kimse inanmadı.
Tören başlamadan önce bütün arkadaş grubu son kez sınıfa çıktı.
Boş sıralara baktılar.
Tahtaya baktılar.
Koridora baktılar.
Yıllarca her gün yürüdükleri yerlere.
Asena pencerenin yanına gitti.
İlk gün oturduğu sırayı gördü.
İlk kez Nihat'la göz göze geldiği an aklına geldi.
İlk konuşmaları.
İlk mesajları.
İlk yağmurlu gün.
İlk teklif.
Hepsi bir film gibi gözlerinin önünden geçti.
Bir süre sonra Nihat yanına geldi.
"Ne düşünüyorsun?"
Asena gülümsedi.
"Ne kadar hızlı geçtiğini."
Nihat başını salladı.
"Ben de."
Bir süre sessiz kaldılar.
Sonra Nihat pencerenin dışına baktı.
"İlk gün seni gördüğümü hatırlıyorum."
Asena güldü.
"Ben de."
"O zaman bana biri yıllar sonra burada birlikte duracağımızı söyleseydi inanmazdım."
Asena başını omzuna yasladı.
"Ama oldu."
"Evet."
"Oldu."
Tören başladığında herkes cübbelerini giymişti.
İsimler tek tek okunuyordu.
Öğrenciler sahneye çıkıyordu.
Aileler alkışlıyordu.
Öğretmenler gururla izliyordu.
Ve sonunda o an geldi.
Arkadaş grubunun tamamı mezun olmuştu.
Tören bitince bahçede son kez toplandılar.
Arya.
Çınar.
Defne.
Kaan.
Eren.
Asena.
Nihat.
Yıllardır neredeyse her gün birlikte olan insanlar.
Şimdi ise farklı yollara çıkacaklardı.
Bu düşünce biraz korkutucuydu.
Kaan sessizliği bozdu.
"Eğer bir gün hepimiz farklı şehirlerde olursak..."
"Evet?"
"Yine arkadaş kalacağız değil mi?"
Defne güldü.
"Tabii ki."
Arya başını salladı.
"Evet."
Eren de gülümsedi.
"Nerede olursak olalım."
Sonra herkes Asena ve Nihat'a baktı.
Nihat Asena'nın elini tuttu.
"Bazı şeyler değişebilir."
"Aslında çoğu şey değişecek."
dedi Asena.
"Ama bazı insanlar kalır."
Nihat gülümsedi.
"Sen kal."
Asena'nın gözleri doldu.
"Sen de."
Güneş batarken okulun kapısından son kez çıktılar.
Arkalarında yıllarca süren anılar bırakmışlardı.
Ama hikâyeleri bitmiyordu.
Aslında şimdi yeni başlıyordu.
Çünkü önlerinde üniversite yılları vardı.
Yeni şehirler.
Yeni hayaller.
Ve ilk kez gerçekten sınanacak bir aşk...