Aylar geçmişti.
Asena ve Nihat artık okulun en bilinen çiftlerinden biri olmuştu.
Kaan ve Defne hâlâ birbirleriyle tatlı tatlı atışıyordu.
Arya ile Çınar ise her gün yeni bir macera yaşıyordu.
Eren de sonunda hoşlandığı kızla konuşmaya başlamıştı.
Her şey yolundaydı.
Ta ki okul festivali duyurulana kadar.
Festival haberi geldiği anda okul karıştı.
Kulüpler stant hazırlıyordu.
Öğrenciler gösteriler planlıyordu.
Öğretmenler bile heyecanlıydı.
Arya ilk gün sınıfa girer girmez bağırdı.
"Bu festival mükemmel olacak!"
Kaan sıradan seslendi.
"Geçen sene de aynısını demiştin."
"Bu sefer gerçekten olacak."
Festival günü geldiğinde okul rengârenkti.
Bahçede müzik çalıyordu.
Her yerde öğrenciler vardı.
Asena arkadaşlarıyla birlikte stantları geziyordu.
Nihat ise garip davranıyordu.
Sürekli ortadan kayboluyordu.
Bir şeyler planladığı çok belliydi.
Öğleden sonra sahne etkinlikleri başladı.
Şarkılar söylendi.
Oyunlar oynandı.
Yarışmalar yapıldı.
Asena arkadaşlarıyla ön sıralarda oturuyordu.
Tam o sırada sunucu mikrofona konuştu.
"Şimdi sıradaki sürpriz etkinliğe geçiyoruz."
Kalabalık merakla bakmaya başladı.
Asena da diğerleri gibi sahneye döndü.
Ve gördüğü kişi yüzünden olduğu yerde kaldı.
Nihat.
Elinde mikrofon vardı.
"Asena."
Kalabalık bir anda sessizleşti.
Asena'nın kalbi hızlandı.
"Bu ne?"
Arya sırıtıyordu.
Defne sırıtıyordu.
Kaan sırıtıyordu.
Eren bile sırıtıyordu.
Meğer herkes biliyormuş.
Bir tek Asena bilmiyormuş.
Nihat sahnede derin bir nefes aldı.
"Ben normalde böyle şeyler yapan biri değilim."
Kalabalıktan gülüşmeler yükseldi.
"Ama bugün yapmak istedim."
Gözleri Asena'yı buldu.
"Asena, hayatıma girdiğinden beri her günüm daha güzel."
Asena'nın gözleri dolmaya başlamıştı.
"Bana güldüğün için, beni dinlediğin için, yanımda olduğun için teşekkür ederim."
Kalabalık sessizce dinliyordu.
"Aslında sana söylemek istediğim tek şey var."
Bir saniye durdu.
Sonra gülümsedi.
"Seni seviyorum."
Bahçede alkış koptu.
Arya çığlık atıyordu.
Kaan'ın sesi bütün okuldan duyuluyordu.
Defne ağlıyordu.
Çınar gülüyordu.
Eren kafasını iki elinin arasına almıştı.
Asena ise sadece Nihat'a bakıyordu.
Çünkü o an başka hiçbir şeyi duymuyordu.
Sahne.
Kalabalık.
Müzik.
Her şey silinmişti.
Sadece Nihat kalmıştı.
Festival akşamı sona ererken arkadaş grubu okulun bahçesinde toplandı.
Güneş batıyordu.
Herkes yorulmuştu.
Ama mutluydu.
Kaan aniden konuştu.
"Bir gün hepimiz büyüyeceğiz."
"Derinlere indik yine."
dedi Defne.
Kaan omuz silkti.
"Ama ciddiyim."
Nihat Asena'nın elini tuttu.
Arya Çınar'a yaslandı.
Eren gülümseyerek onları izledi.
O an kimse geleceği bilmiyordu.
Ama hepsi aynı şeyi hissediyordu.
Bu günleri yıllar sonra bile unutmayacaklardı.
Ve gerçekten de unutmayacaklardı...